Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Η αλήθεια γύρω από τους Διωγμούς των Χριστιανών - Μέρος 4ο


5. Η νομιμότητα των κοινωνιών
Ο Καίσαρας Αύγουστος θέσπισε τους περιοριστικούς νόμους σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να συμβιώσουν οι κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών κοινωνιών. Κάτω από τη Δημοκρατία οι κοινωνίες είχαν περισσότερη ελευθερία αλλά ακόμα και τότε υπήρχαν ορισμένοι περιορισμοί. Οι ιεροτελεστίες του Βάκχου, παραδείγματος χάριν, σύμφωνα με ένα γερουσιαστικό διάταγμα το 184 πκχ, θα μπορούσαν να γιορταστούν μόνο υπό τον όρο ότι θα συναντιόταν όχι περισσότεροι από δύο άνδρες και τρεις γυναίκες. Αυτός ο νόμος ήταν ένα αποτέλεσμα των Βακχανάλιων σκανδάλων του 188 που περιγράφηκαν από τον Λίβιο. Έτσι, οι Ρωμαίοι δεν ήταν αντίθετοι στο έλεγχο των θρησκειών, εάν ήταν απαραίτητο, αλλά δεν πέρασαν κανέναν νόμο για τον έλεγχο του Χριστιανισμού .

Η αστυνομία απαίτησε απ' όλες τις κοινωνίες να απογραφούν και είχε την δύναμη να καταστείλει τις μη καταγεγραμμένες λέσχες. Από το 48 πκχ, κάτω από το Lex Julia, οι μη απογεγραμμένες ομάδες θα μπορούσαν να εκδιωχθούν από την αστυνομία για προδοσία, υποθέτοντας ότι οι μυστικές συνεδριάσεις θα μπορούσαν μόνο να εκκολάψουν συνωμοσίες. Ο Ουλπιανός λέει ότι η τιμωρία για ένα "collegium illicitum" ήταν η ίδια με αυτήν για μια ένοπλη ταραχή —και οι δύο θεωρήθηκαν ως majestatis laesae και ήταν τιμωρητέες με θάνατο.

Ο φόβος των αυτοκρατόρων για τις συναντήσεις παρουσιάζεται ακόμη και σε έναν φιλελεύθερο αυτοκράτορα όπως ο Τραϊανός, ο οποίος αρνήθηκε να επιτρέψει στους πολίτες της Nικομήδειας στη Μικρά Ασία να οργανώσουν έναν πυροσβεστικό σταθμό αφού η πόλη γνώρισε μια καταστρεπτική πυρκαγιά. Ο Τραϊανός ήταν ήπιος στην απάντηση του στην επιστολή του Πλίνιου για τους Χριστιανούς αλλά δεν θα επέτρεπε στους πολίτες της Αμίσου να συναντηθούν για δείπνα. Τα εμπορικά συνδικάτα ήταν επίσης απαγορευμένα (αν και ευρέως ανεχθέντα) μέχρι το χρόνο του Αλέξανδρου Σέβηρου. Οι περιορισμοί ήταν τόσο κατασταλτικοί, ακόμα κι αν όχι ομοιόμορφα υποστηριγμένοι, που οι απλοί άνθρωποι αισθάνθηκαν ότι υπήρξαν λίγα που θα μπορούσαν να κάνουν ως κοινότητες που να μην ήταν παράνομα, και πολλοί αισθάνθηκαν δυσαρεστημένοι. Η αντιδραστική ανυπακοή των απλών πολιτών και το βάρος της αστυνόμευσης ανάγκασαν τελικά τις παραχωρήσεις, αλλά χρειάστηκε εκατοντάδες χρόνια άσκησης πίεσης στις αρχές, και δεν είχαν κωδικοποιηθεί κατάλληλα μέχρι τον Ιουστινιανό ο οποίος το έκανε περίφημα (αν και δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την τήρηση των κωδίκων του νόμου του).

Πολλές από αυτές τις λέσχες ήταν αδελφότητες εκφράζοντας την αδελφοσύνη των μελών, μια έννοια που αυξήθηκε σε δημοτικότητα εν μέρει ως αποτέλεσμα του νομικού περιορισμού για τις συνεδριάσεις. Το προλεταριάτο είχε αυξηθεί στην αυτοκρατορία αλλά ήταν πολιτικά ανίσχυρο, από όπου προέκυψε η αύξηση της δημοτικότητας των συνδυασμών όπως οι εμπορικές συντεχνίες και οι ενώσεις. Οι λέσχες για τους στρατιωτικούς παλαίμαχους, τους εμπόρους, και τους βιοτέχνες κάθε τύπου, ακόμη και τους οδηγούς μουλαριών στα όρη, και τα θρησκευτικά κολέγια της Κυβέλης ,της Ίσιδος του Σέραπι, και των λεσχών για τους πρώην πότες, αφθόνησαν, ακόμα κι αν οι άδειες για τέτοια collegia ήταν περιοριστικές. Κατά συνέπεια, οι συνεδριάσεις είχαν περιοριστεί σε μία φορά το μήνα, ή σε μια λέσχη που δεν θα της επιτρέπονταν να έχει οποιαδήποτε μόνιμη ηγεσία ή οργάνωση. Αυτοί οι περιορισμοί κατέρριπταν συχνά το σκοπό τους επειδή οι άνθρωποι αρνήθηκαν να καταχωρηθούν παρά να περιοριστούν τόσο, έτσι το βάρος της αστυνόμευσης αυξήθηκε πάλι.

Μεταξύ όλων αυτών των λεσχών, νόμιμων και παράνομων, οι Χριστιανοί συναντιόνταν για τις "γιορτές της αγάπης " αλλά προφανώς επέλεξαν να μην το δηλώσουν στο κράτος. Υπό άλλες συνθήκες, η αστυνομία μπορεί να έκανε τα "στραβά μάτια", αλλά οι Χριστιανοί δεν έτειναν να κάνουν έτσι γι'αυτό και κατέστειλαν τις συνεδριάσεις τους —αλλά όχι ως μη καταγεγραμμένες λέσχες αλλά ως πολιτικούς ταραχοποιούς!

Γύρω στο 200 μκχ, μερικοί Χριστιανοί καταχωρήθηκαν ως λέσχες ενταφιασμών, ένα σχήμα που οι Μιθραϊστές είχαν χρησιμοποιήσει για πολύ. Οι αρχές δεν έτειναν ακόμα να πιστέψουν αυτήν την αθώα κάλυψή και συνέχισαν να τους ερευνούν περαιτέρω. Για τις ρωμαϊκές αρχές η οικογένεια και το κράτος ήταν οι μόνοι νόμιμοι συνδυασμοί. Με την απογραφή, άλλοι συνδυασμοί θα μπορούσαν να λάβουν την νομιμότητα αλλά μόνο υπό νόμιμους όρους. Οι οργανώσεις που έπαιρναν άδεια έπρεπε να γίνουν υποστηρικτές του κράτους . Αυτό είναι ότι έγινε τελικά με την εκκλησία, οργανώνοντας τον εαυτό της παράλληλα με το ρωμαϊκό κράτος ως στήριγμά του. Σύμφωνα με τις επιστολές του Παύλου, εάν πρόκειται να ληφθούν ως γνήσιες, αυτό είναι που είχε συμβουλέψει τους νεοφώτιστους του να κάνουν —να υπακούνε το νόμο. Και, εάν όλο αυτό είναι αληθινό, το κράτος θα πρέπει να είχε τους ανεξάρτητους λόγους του για να θεωρήσει τους Χριστιανούς ανατρεπτικούς.


6. Αστυνομία και δικαστές
Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός δεν ήταν "licita," οι Χριστιανοί δεν είχαν την άδεια να συναντιόνται κατά ομάδες και ήταν έτσι κάτω από την παρακολούθηση της αστυνομίας ως συνωμότες. Εκείνοι που συναντιόνταν παράνομα και μυστικά θεωρήθηκαν εχθροί του κράτους. Αυτό ήταν η χριστιανική κληρονομιά από εκείνους που είχαν γίνει διάσημοι ως Ζηλωτές στον εβραϊκό πόλεμο. Οι Εθνικοί Χριστιανοί μπορεί να διαμαρτυρήθηκαν για την αθωότητά τους, αλλά με τέτοιο παρελθόν, οι δικαστές δεν τους πίστεψαν.

Όποιοι παρουσιάζονταν ενώπιον των δικαστών δικάζονταν για μυστικότητα, για τους ίδιους λόγους που γίνονταν οι δίκες των κατασκόπων, ή οι δίκες που αφορούσαν την κρατική ασφάλεια που ακόμα και σήμερα πραγματοποιούνται κεκλεισμένων των θυρών — ώστε να μη αποκαλυφθούν τα κρατικά μυστικά. Αν τα ονόματα των πρακτόρων τους ,όπως ο Παύλος, αποκαλύπτονταν, θα υπήρχαν ενδεχομένως τραγικές συνέπειες.

Ο ύποπτος μπορεί να βασανίζονταν και, εάν βρίσκονταν ένοχος και ανάγωγος μπορεί να τιμωρούνταν αναγκασμένος να παλέψει με τα άγρια κτήνη στην αρένα, όπως οι Χριστιανοί λένε πραγματικά. Εάν ήταν αριστοκράτες Ρωμαίοι, απλά αποκεφαλίζονταν. Αυτές οι ποινικές ρήτρες ήταν εκείνες για το έγκλημα της ιεροσυλίας, το οποίο ηχεί θρησκευτικό αλλά αυτή τη στιγμή σήμαινε, όπως τα majestatis laesae, την προδοσία — επειδή υπονοούσε τη δυσφήμηση των πολιτικών Θεών και του αυτοκράτορα του ίδιου.

Συχνά οι Ρωμαίοι δικαστές ήταν λιγότερο συμπονετικοί με τους ευγενείς Ρωμαίους, οι οποίοι υποτίθεται ότι έπρεπε να έχουν μια σαφή ιδέα του καθήκοντός τους, από ότι οι ταπεινής καταγωγής πολίτες, των οποίων η φτώχεια συγχωρούσε την άγνοιά τους.

Εντούτοις, η επιμονή των δικαστών ποίκιλε αρκετά ανάλογα με τον χρόνο και τον τόπο, οπότε η πραγματική ποινική δίωξη των Χριστιανών ήταν ασυνήθιστη, και γενικά σπάνια. Οι Χριστιανοί ήταν κάτω από τη σταθερή παρατήρηση της αστυνομίας, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις η αστυνομία δεν λάμβανε κανένα μέτρο, κάτι που προτείνει —δεδομένου ότι οι απολογητές υποστηρίζουν —ότι οι συνηθισμένες χριστιανικές δραστηριότητες ήταν αθώες, αλλά και ότι λίγοι από αυτούς στάλθηκαν πραγματικά για τάισμα στα λιοντάρια.

Ο λόγος ήταν ότι η αστυνομία, ακριβώς όπως και σήμερα, προτίμησε απλά και μόνο να ξέρει ποιες ήταν οι ύποπτες ομάδες και τι έκαναν όπου και αν ήταν, παρά να τις διασκορπίσει. Ακόμα μια φορά, οι Χριστιανοί θα πρέπει να αναγνωρίσουν, ότι με βάση τα στοιχεία αυτά, αυτοί που πραγματικά ταΐστηκαν στα λιοντάρια ήταν πιθανώς Εβραίοι φανατικοί που οι Ρωμαίοι θα είχαν θεωρήσει ως Μεσσιανιστές—christiani.

Οι μεγάλοι ρωμαϊκοί συγγραφείς της νομολογίας, Ουλπιανός, Παύλοs και Μόδεστος, όλοι δεν λένε τίποτα για το Χριστιανισμό σαν έγκλημα. Αν και ο Ουλπιανός υποτίθεται ότι το κάλυψε, περιέργως, αυτό το μέρος των εργασιών του "λείπει." Αλλά ο Χριστιανισμός εξετάστηκε από τον Ουλπιανό στο βιβλίο του για τα καθήκοντα του διοικητή μιας αποικίας, που επιβεβαιώνει ότι αντιμετωπίστηκε από τους δικαστές βάσει των υφιστάμενων νόμων, και όχι βάσει κάποιου νέου ή ειδικού νόμου που ίσχυσε για το Χριστιανισμό.

Σήμερα η χριστιανική άποψη, θεωρεί την κατηγορία του αναρχισμού για τους πρώτους εθνικούς της μπροστάρηδες ως προσβλητική και οι σύγχρονοι Χριστιανοί θα το κηρύξουν λανθασμένο, ως θέμα πίστης. Είναι ανίκανοι να αξιολογήσουν τα στοιχεία της πραγματικής κατάστασης 2000 έτη πριν, ούτε το πώς οι ρωμαϊκές αρχές έβλεπαν ένα τμήμα που στηρίχτηκε στη σταύρωση ενός επαναστατικού ηγέτη, ή, πράγματι, το γεγονός ότι ο Θεός τους ήταν ένας επαναστατικός ηγέτης. Λένε ότι ήταν αθώος, αλλά για τους Ρωμαίους ήταν ένοχος. Εάν χρησιμοποιούσαν ποτέ τη νοημοσύνη τους, θα έβλεπαν ότι οι κατηγορίες ενάντια στους Χριστιανούς ήταν λογικές και δικαιολογημένες επειδή ακόμα και ο Ιησούς βρέθηκε ένοχος και τιμωρήθηκε ως τρομοκράτης.

Ο νόμος δεν βασίζεται στον οίκτο για τους εγκληματίες αλλά στην λειτουργία μιας αποδοτικής αστυνομίας που θα κάνει καλά την εργασία της .Ο σύγχρονος Χριστιανός μπορεί να είναι βέβαιος ότι οι κοινωνικές συγκεντρώσεις των προκατόχων τους ήταν αθώες, αλλά το πραγματικό ζητούμενο είναι εάν οι αρχές θεώρησαν ότι ήταν. Όχι, και ο χριστιανικός ισχυρισμός ότι η ρωμαϊκή αστυνομία και οι Ρωμαίοι δικαστές ήταν απάνθρωπα εκδικητικοί ενάντια στους αβλαβείς ανθρώπους, είναι παιδιάστικες ανοησίες. Οι Χριστιανοί ισχυρίζονται ότι οι ρωμαϊκές αρχές παρενοχλούσαν αθώους μόνο και μόνο για τη διασκέδαση τους. Η αλήθεια είναι ότι αυτοί είχαν το λόγο να σκεφτούν ότι οι Χριστιανοί ήταν, ή μπορεί, να ήταν ανατρεπτικοί, και ένας καλός λόγος ήταν ότι ο ιδρυτής τους ήταν ένας στασιαστής που κρεμάστηκε για προδοσία.

Εκτός από την υποψία του στασιασμού, υπήρξαν διάφοροι άλλοι λόγοι για τον ανταγωνισμό μεταξύ των παγανιστών και των χριστιανών.



7. Λατρεία του Αυτοκράτορα
Οι δύο σημαντικές πατριωτικές υποχρεώσεις ήταν η στρατιωτική θητεία και το καθήκον να τηρηθεί η κρατική θρησκεία. Αν μη τι άλλο από την άποψη της εθνικής ηθικής, η τελευταία ήταν η σημαντικότερη επειδή οι Ρωμαίοι θεώρησαν ότι, ακόμη και για ένα μεμονωμένο πρόσωπο, το να παραμελήσει κανείς έναν Θεό θα μπορούσε να έχει τρομερές συνέπειες στον καθένα όταν ο Θεός παρουσίαζε το θυμό του. Οι Ρωμαίοι θεώρησαν την κακοτυχία ως οργή των Θεών τους ακριβώς όπως ο Θεός των εβραϊκών γραφών θεωρούνταν να ξεσπάει προς τους επιλεγμένους του ανθρώπους όταν κατακτιόταν ή χτυπιόταν απο κάποια συμφορά. Για τους Ρωμαίους, δεν βοηθούσε ιδιαίτερα εάν τμήματα της κοινωνίας όπως οι Χριστιανοί περιφρονούσαν ανοιχτά τα έθιμα και τις τελετές του κράτους, εξυβρίζοντας τους Θεούς τους.

Ο Μυκήνος υποτίθεται να έχει συμβουλέψει τον Αύγουστο σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο:

Αντιμετώπισε τις παράξενες θεότητες με έχθρα και τιμωρία, γιατί αυτές αποτελούν αιτία για τη συνωμοσία και τις δολοπλοκίες που δεν είναι με κανένα τρόπο αποδεκτές σε μια μοναρχία.

Έτσι, ο Αύγουστος άρχισε τη θεοποίηση του αυτοκράτορα για να στέκεται δίπλα από τους άλλους Θεούς ως πατριωτική υποχρέωση και για να ματαιώσει την αύξηση των "παράξενων θεοτήτων." Ο καθένας έπρεπε να παρουσιάσει αυτήν την υποχρέωση εκτός από τους Εβραίους που επικαλούνταν τον μονοθεϊσμό και τους επιτράπηκε, αντ' αυτού, να προσεύχονται απλά για την ευημερία του αυτοκράτορα στις θέσεις της λατρείας τους.

Οι Χριστιανοί εξηγούν ότι οι Ρωμαίοι δικαστές δεν εκτίμησαν αυτό που οι Χριστιανοί επιθυμούν να καλούν " ενθουσιασμό," αλλά που καλείται καλύτερα ενοχή. Οι Ρωμαίοι δικαστές το ήξεραν αυτό και προσπάθησαν μερικές φορές να προσφέρουν ένα χέρι βοήθειας στις αξιόλογες περιπτώσεις μεταξύ εκείνων που βρέθηκαν να συνωμοτούν μεταξύ των Χριστιανών.

Στο αρχείο υπάρχει η περίπτωση ενός παλαιού στρατιώτη που αρνήθηκε να θυσιάσει στον αυτοκράτορα και έτσι κατηγορήθηκε για προδοσία. Ο δικαστής ήταν συμπονετικός με τον παλαίμαχο και θέλησε να του προτείνει τρόπους ώστε να ξεφύγει από τη μοίρα του βάσει του νόμου. "Γιατί να είσαι ένας τέτοιος ανόητος, "του είπε ο δικαστής, "σέβεσε έναν σταυρωμένο εγκληματία περισσότερο από έναν ζωντανό αυτοκράτορα." Ο ηλικιωμένος απάντησε, "επειδή πέθανε για τις αμαρτίες μου έτσι ώστε να ζήσω για πάντα." "Τότε, απλά θυσίασε στον αυτοκράτορα και θα ζήσεις τώρα," ενέμεινε ο δικαστής. "Μόνο αποδεχόμενος το θάνατο θα ζήσω για πάντα," απάντησε ο παλαίμαχος. " πολύ καλά," ανταπάντησε εξοργισμένος ο δικαστής. "Ζήσε τότε για πάντα." Οι Χριστιανοί λένε ότι ο δικαστής ήταν αδιάλλακτος λόγου του ανθρώπινου "ενθουσιασμού του χριστιανού," όταν ο δικαστής απλά εξοργίστηκε με την επίμονη ηλιθιότητα του.

Οι Ρωμαίοι δεν ήταν ανόητοι. Πιθανώς κανένας, μεταξύ των διοικητικών και ευγενών τάξεων, δεν θεωρούσε τους αυτοκράτορες ως Θεούς, αν και θα κολάκευε τους πιο παράφρονες. Οι περισσότεροι αυτοκράτορες θεώρησαν τη λατρεία τους ως μορφή πίστης και ο πατριωτισμός σκόπευε να δεσμεύσει τους ανθρώπους στο κράτος. Η επίσημη θυσία ήταν ένα ετήσιο καθήκον, τίποτα περισσότερο. Οι Χριστιανοί που αρνήθηκαν να το κάνουν αυτό επομένως φάνηκαν στις αρχές ως αντι-ρωμαϊκοί .

Η πολιτική των αυτοκρατόρων για την οργάνωση μιας καθολικής θρησκείας της λατρείας των αυτοκρατόρων σκόπευε να ενώσει την αυτοκρατορία σε ένα πατριωτικό σύνολο και ήταν η ίδια ιδέα που είχε ο Κύρος ο Πέρσης εξακόσια έτη πριν. Τριακόσια έτη μετά απέδωσε καρπούς στην καθολική χριστιανική εκκλησία της Ρώμης. Χρειάστηκε χίλια έτη για τον σπόρο που φυτεύτηκε από τον Κύρο ώσπου να φθάσει στην ωριμότητα.

Μια θυσία στον αυτοκράτορα προτιμήθηκε από τον Τραϊανό (98-117), απαιτήθηκε ανεπίσημα από τον Μάρκο Αυρήλιο ( 161-180) και απαιτήθηκε νόμιμα μόνο στο χρόνο του Δέκιου ( 249-251). Εν ολίγοις, η παράλειψη της θυσίας στον αυτοκράτορα δεν ήταν έγκλημα μέχρι το περίπου 250. Νωρίτερα, οι δικαστές ενδιαφέρθηκαν για την έλλειψη πατριωτισμού και το εξέτασαν στο πλαίσιο της κατάλληλης νομοθεσίας παρά ως ένα επίσημο έγκλημα . Την ημέρα που ήταν αφιερωμένη στο όνομα του Καίσαρα, οι άνθρωποι όφειλαν να απογραφούν και εκείνοι που δεν το έκαναν θα είχαν προσελκύσει την προσοχή των δικαστών και του όχλου. Και οι δύο αντιπάθησαν τους Χριστιανούς για την ασέβειά τους στους Θεούς και στη χώρα. Ακριβώς, το να είναι κανείς Χριστιανός — ακόμα και το όνομα — θα ήταν επαρκές.

Ο Τερτυλλιανός θα μπορούσε να γράψει με κρυφή ειρωνεία ότι οι Χριστιανοί αγαπούν, σέβονται, και τιμούν τον αυτοκράτορα, και προσεύχονται "για την ασφάλειά του και την ασφάλεια ολόκληρης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όσο υπήρχε ο ίδιος ο κόσμος." Αλλά στην εσχατολογία των Χριστιανών, "το τέλος ήταν κοντά." Όταν ο χριστιανικός λυτρωτής θα ερχόταν στα σύννεφα με τους θεϊκούς απεσταλμένους, η σατανική αυτοκρατορία της Ρώμης θα τελείωνε σε μια λίμνη θειαφιού. Σε εκείνες τις ημέρες επρόκειτο να ήταν ακόμα "πιό κοντά" από ότι είναι σήμερα, έτσι ο Τερτυλλιανός έγραφε απλά με τη γλώσσα στο μάγουλο.

Όσον αφορά τη στρατιωτική θητεία, που απαίτησε επίσης παγανιστικές πράξεις λατρείας, ο εξτρεμιστής Τερτυλλιανός σύστησε τη λιποταξία, ελπίζοντας αναμφίβολα να ενισχύσει το ρόλο των μαρτύρων. Ο Ωριγένης επίσης υποστήριξε ότι οι Χριστιανοί δεν έπρεπε να υπηρετήσουν επειδή όλοι οι Χριστιανοί ήταν ιερείς και οι ιερείς απαλλάσσονταν από τη στρατιωτική θητεία. Ο Ωριγένης είπε ότι οι Χριστιανοί θα έδιναν τις μάχες τους με την προσευχή. Σημειώστε ότι η ιδέα για την τάξη των ιερέων που υποτέθηκε από τον Ωριγένη ήταν η ίδια η πεποίθηση που οι Εσσαίοι είχαν για τους εαυτούς τους.

Ακριβώς όπως οι Εσσαίοι θεωρήθηκαν ως ένας ιερός στρατός, οι Χριστιανοί υποστήριξαν ότι είναι ο στρατός του Χριστού —όπου ο Χριστός ήταν ο ηγέτης με τον οποίον δεσμεύονταν από "τα μυστήρια", που σήμαιναν όρκους πίστης (όπως το βάπτισμα). Ο Mαξιμιλιανός Θηβέστος το 295, είναι η πιο διάσημη περίπτωση Χριστιανού που αρνήθηκε να υπηρετήσει στο ρωμαϊκό στρατό επειδή ο Χριστιανός μπορεί να είναι μόνο στρατιώτης του Θεού. Δεδομένου ότι ο Ιησούς εκτελέσθηκε για την καθοδήγηση μιας επανάστασης ενάντια στον έπαρχο της Ιουδαίας, οι Χριστιανοί οφείλουν να ακούσουν τις επιπτώσεις αυτής της αποδοχής.

Ήταν "στρατιώτες" σε έναν "ιερό πόλεμο" που θα έφερνε το "βασίλειο του Θεού "με τη βία." Και καλούνταν στρατός την εποχή που κατηγορούνταν για στασιασμό από "τους διώκτες τους" στη Ρώμη. Όλο αυτό προέρχεται από τα θεμέλια των Εσσαίων και εξηγείται στους κυλίνδρους της Νεκράς θάλασσας. Οι σύγχρονοι Χριστιανοί μας λένε ότι αυτό ήταν όλο μια εκτεταμένη μεταφορά του πολέμου ενάντια στο κακό, και οι σκληροί Ρωμαίοι το παρανόησαν σκόπιμα. Ωστόσο, οι Εσσαίοι προσωποποίησαν τη Ρώμη ως Σατανά και η Αποκάλυψη του Ιωάννη κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα.


Η συνέχεια στο 5ο μέρος...

Η αλήθεια γύρω από τους Διωγμούς των Χριστιανών - Μέρος 3ο


4. Ξεχωρίζοντας τους Χριστιανούς από τους Εβραίους
Ο Ιούλιος Καίσαρας είχε αποδώσει στον Ιουδαϊσμό τη θέση ενός "licita religio " και είχε παράσχει στους Εβραίους ορισμένα προνόμια. Στη πιο πρόσφατη περίοδο του αιώνα οι Χριστιανοί απόλαυσαν τα προνόμια που δόθηκαν σε όλους τους Εβραίους ως μέλη ενός licita religio. Αλλά ως Εβραίοι που προκάλεσαν το πρόβλημα στην Ιουδαία και έπειτα στην αυτοκρατορία, έπεσαν στην εκτίμηση των εθνικών. Δεν ήταν δημοφιλείς μεταξύ των Ρωμαίων πολιτών επειδή φημίζονταν να είναι τόσο απομακρυσμένοι που ήταν αδιάφοροι.

Δεν ήταν πιθανώς λογικό να ενοχληθεί ο ρωμαϊκός όχλος, ο οποίος ήταν εξοικειωμένος με την αιματοχυσία μέσω των "παιχνιδιών" στις αρένες .Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τους Έλληνες "χαλαρούς" αλλά η αντίδρασή τους, και αυτή των άλλων ξένων επισκεπτών, δείχνει ότι δεν ήταν όλοι οι παγανιστές αναίσθητοι και σκληροί όπως συνήθως συμπεραίνουν οι Χριστιανοί .

Ο Κλαύδιος το βρήκε απαραίτητο να αποβάλει τους Εβραίους από τη Ρώμη, αλλά είναι αμφισβητήσιμο ότι πολλοί αποβλήθηκαν πραγματικά . Ο Δίων Κάσσιος λέει ότι μόνο οι εβραϊκές συνελεύσεις απαγορεύθηκαν. Με κάθε τρόπο, διατήρησαν τα προνόμιά τους. Δεν έπρεπε να θυσιάζουν στον αυτοκράτορα αλλά έπρεπε να του δείχνουν σεβασμό. Ο Φίλων λέει ότι είχαν επιγραφές προς τιμή του αυτοκράτορα στις συναγωγές τους στην Αλεξάνδρεια.

Τείνουμε να πάρουμε μια διαστρεβλωμένη άποψη του Ιουδαϊσμού στον πρώτο αιώνα, από τη Βίβλο. Οι Εβραίοι ήταν η "δεύτερη φυλή," μετά από τους Ρωμαίους. Ήταν περίπου επτά τοις εκατό του πληθυσμού, τέσσερα ή πέντε εκατομμύρια άνθρωποι. Ο Norman Cantor το αποκαλεί αυτό "καταπληκτικό δημογραφικό γεγονός", που όντως ήταν! Αποδεικνύεται ότι δεν ήταν μια φυλετική ομάδα αλλά θρησκευτική. Ο μεγαλύτερος αριθμός, περίπου ενενήντα τοις εκατό, ήταν στη Συρία, στην Αίγυπτο και στη Μικρά Ασία, η ανατολική Μεσόγειος στην ελληνόφωνη ελληνιστική ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αλλά ενώ ο Cantor είναι σωστός για αυτό είναι επίσης αλήθεια ότι αυτές ήταν οι περιοχές που κυβερνήθηκαν από τους Πέρσες έναντι των Ελλήνων. Κανένας δεν μπορεί να θεωρήσει ότι οι Έλληνες εφεύραν τον Ιουδαϊσμό, αλλά ο ισχυρισμός είναι σωστός για τους Πέρσες βασιλιάδες.

Ο Φίλωνας λέει ότι υπήρχαν ένα εκατομμύριο Εβραίοι στην Αίγυπτο σε έναν πληθυσμό επτά εκατομμυρίων, και τα δύο από τα πέντε προάστια της Αλεξάνδρειας, με έναν πληθυσμό περίπου 500.000, ήταν εβραϊκά προτού να τα περιορίσει ο Κλαύδιος μόνο στο ένα. Οι Εβραίοι της Αλεξάνδρειας διοικούνταν ,εν μέρει ,μέσω του συμβουλίου των υπερηλίκων (γερουσία).

Οι Εβραίοι, όπως και σήμερα, ήταν έμποροι και τραπεζίτες και έτσι βρέθηκαν στις κωμοπόλεις και στις πόλεις , όχι στην επαρχία. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν οι ίδιοι. Αν και ήταν μη δημοφιλείς στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ο Ιουδαϊσμός προσέλκυσε ορισμένους ευγενείς, ιδιαίτερα γυναίκες, οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν για την ηθική αυστηρότητα της θρησκείας και την μακροχρόνια ιστορία που φάνηκε να έχει στην ελληνική εκδοχή της παλαιάς διαθήκης.

Αν και η Ιερουσαλήμ ήταν σημαντική στους Εβραίους, για πολλούς, ήταν απλά μια συναισθηματική σύνδεση. Ήδη, για τους περισσότερους Εβραίους της διασποράς, ο Ιουδαϊσμός ήταν μια μη-θυσιαστική και μη-ιερατική θρησκεία, ακριβώς όπως είναι σήμερα. Όταν έκλεισε ο ναός το 70 μκχ και καταστράφηκε το 135 μκχ, οι Εβραίοι της αυτοκρατορίας ήταν σχετικά απρόσβλητοι επειδή ο ναός δεν ήταν πλέον βασικός στις θρησκευτικές πρακτικές τους.

Εάν οι περισσότεροι Εβραίοι έβλεπαν ποτέ την Ιερουσαλήμ ήταν ίσως μόνο μια φορά στη ζωή τους, και πολλοί πιθανώς ποτέ, αλλά ήταν ικανοποιημένοι στο να κάνουν μια δωρεά στο ναό και να πληρώσουν το φόρο του ναού. Αρκετά ενδεχομένως, η πλειοψηφία των Εβραίων δεν αγάπησε το ναό, βρισκόμενοι κάτω από την επιρροή των Εσσαίων, θεωρώντας τους Σαδδουκαίους ως διεφθαρμένους, και πληρώνοντας τις δύο δραχμές μόνο μία φορά στη ζωή τους. Μετά από τον πόλεμο, οι δύο δραχμές πληρώνονταν ως φόρος στο ναό του Δία Καπιτωλίνου στη Ρώμη, επιτρέποντας στον Μινούκιο Φήλιξ να πει ότι οι Εβραίοι ήταν "στη δουλεία των Θεών της Ρώμης." Οι Εσσαίοι επίσης προτιμούσαν να προσφέρουν στο Θεό μια προσευχή και τη γλυκιά αίσθηση του θυμιάματος, παρά να θυσιάσουν.

Η κύρια επίδραση του εβραϊκού πολέμου ήταν η διασπορά της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, έτσι ώστε να χάσει την επιρροή της πάνω στις εβραϊκές χριστιανικές εκκλησίες της δύσης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι εξελληνισμένες εκκλησίες της αυτοκρατορίας έγιναν κυρίαρχες, και βεβαίωσαν την ανεξαρτητοποίηση τους από τον Ιουδαϊσμό. Όχι μόνο οι Εβραίοι αλλά και ο χριστιανισμός, ως εβραϊκό τμήμα, έπεσε στην υπόληψη του καθένα που τον θεώρησε ως αποτέλεσμα του πολέμου. Τέτοιοι Ρωμαίοι, για αρκετό καιρό, θεώρησαν τις διαφορές μεταξύ των Χριστιανών και των μη Χριστιανών Εβραίων ως μια οικογενειακή διαμάχη. Μόνο μετά από τον πόλεμο, όταν οι εθνικοί Χριστιανοί το φώναξαν αρκετά δυνατά, έκαναν τις αρχές να αρχίσουν να παρατηρούν ότι όλοι οι Χριστιανοί δεν ήταν Εβραίοι.

Το κλειδί για αυτήν την περίοδο είναι η ημερομηνία στην οποία άρχισαν οι Χριστιανοί να θεωρούνται ως χωριστό τμήμα από τους Εβραίους, από τους Ρωμαίους και Έλληνες παρατηρητές. Οι Εβραίοι Χριστιανοί της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ ήταν γνωστοί αργότερα στους Χριστιανούς ως "Εβιονίτες." Τίμησαν τον Ιησού ως μεγάλο άτομο αλλά δεν τον ανύψωσαν στη θέση του Θεού. Οι εξελληνισμένοι χριστιανικοί Εβραίοι θεώρησαν τον Ιησού ως υπερφυσική μορφή λόγω "της ανάστασης του" και ακολούθησαν την ελληνική παράδοση που ανύψωνε μεγάλα άτομα στη σφαίρα των Θεών. Φαίνεται ότι οι Εβιονίτες δεν εντυπωσιάστηκαν αρκετά από τη "ανάσταση" μη βλέποντας τίποτα το θείο σ' αυτήν. Αυτό προτείνει ότι οι Εβιονίτες είτε ήξεραν ότι ο Ιησούς "δεν ήταν αναστημένος" ή ότι απαίτησαν την επιβεβαίωση από αυτόν τον ίδιο, επιβεβαίωση που δεν ήρθε ποτέ —η "επιστροφή."

Οι Εσσαίοι κατάλαβαν τις απόκρυφες θεωρίες τους, αλλά όχι οι εξελληνισμένοι οπαδοί του Ιησού . Και οι δύο ήταν ευτυχείς στο να περιμένουν σαράντα έτη για να δουν εάν κατέφθαναν οι απεσταλμένοι του ουρανού, αλλά όταν αυτό δεν έγινε η αντίδραση ήταν διαφορετική στην κάθε περίπτωση. Η εκκλησία της Ιερουσαλήμ επέστρεψε στις γραφές για να προσπαθήσει να καταλάβει γιατί είχε κάνει λάθος. Οι Εβραίοι που ήταν εξελληνισμένοι, ενώθηκαν έπειτα με τους Εθνικούς και συνέχισαν απλά να αναβάλλουν τη "επιστροφή," έως ότου φθάσουν στην σημερινή κατάσταση —όπου η "επιστροφή" είναι πάντα "σύντομα," αλλά που ποτέ δεν έρχεται .

Οι Χριστιανοί, Εσσαίοι και εξελληνισμένοι στην ευρύτερη αυτοκρατορία, θα ήταν σε διαμάχη μεταξύ τους από την αρχή, και οι πράξεις των αποστόλων και οι επιστολές του Παύλου λένε μέρος αυτής της ιστορίας. Αλλά οι εξελληνισμένοι Χριστιανοί επίσης προσηλύτιζαν εθνικούς "θεοφοβούμενους". Αρχικά οι δυτικοί δεν θα ήταν σε θέση να διακρίνουν τους εξελληνισμένους Εβραίους από τους ορθόδοξους Εσσαίους, και θα είχαν δει τις διαφορές τους ως εσωτερικές διαμάχες, εάν ενδιαφέρθηκαν αρκετά για να το παρατηρήσουν. Αλλά σε κάποιο σημείο οι διαφορές θα πρέπει να έγιναν εμφανείς στους περισσότερους. Πότε έγινε αυτό; Το πρώτο βήμα θα πρέπει να ήταν ο εβραϊκός πόλεμος. Εβραίοι και εξελληνισμένοι Χριστιανοί, και οι δύο θα σκέφτηκαν ότι ο πόλεμος θα επισήμαινε την "επιστροφή." Αλλά ενώ οι Εβραίοι θα είχαν θεωρήσει τη Ρώμη ως Σατανά, οι εθνικοί Χριστιανοί ήταν πιθανότερο να έχουν θεωρήσει τους Εβραίους ως Σατανά.

Τώρα η αλήθεια είναι ότι σε αυτούς τους χρόνους της διαφωνίας, οι ορθόδοξοι Εβραίοι θα έκαναν αυτό που βλέπουμε στα Ευαγγέλια να απεικονίζεται ως αυτό που έκαναν στον Ιησού. Επισήμαναν στους Ρωμαίους ότι οι Χριστιανοί ήταν οι οπαδοί ενός Εβραίου επαναστάτη και ότι ήταν καχύποπτοι. Αυτή ήταν η περίοδος όταν οι εθνικοί επίσκοποι άρχισαν να ξαναγράφουν την ιστορία του Ιησού. Οι Εβραίοι επιδίωξαν να δυσφημήσουν τους Χριστιανούς με την αφήγηση των ιστοριών που ήξεραν για τη σταδιοδρομία του Ιησού του επαναστάτη. Οι επίσκοποι έπρεπε να εξηγήσουν στα κοπάδια τους τι ήταν αυτές οι ιστορίες που άκουγαν , π.χ.: "Χα, Χα Θεόφιλε, πόσο αφελής είσαι που ακούς αυτά που λένε οι Εβραίοι . Αυτό είναι που συνέβη πραγματικά." Κατά συνέπεια, το πρώτο Ευαγγέλιο γράφτηκε στη δεκαετία του '60 του πρώτου αιώνα. Έτσι, ο Ιησούς δεν ήταν αυτό που "οι Εβραίοι πίστευαν," κάποιος που σκότωσε και σκόρπισε 2000 Ρωμαίους στρατιώτες, που περιγράφτηκαν ως χοίροι, υπερασπίζοντας την Ιερουσαλήμ. Απλά, έστειλε 2000 δαίμονες μέσα από ένα άτομο στο κοπάδι των χοίρων που σκοτώθηκε έπειτα πέφτοντας από έναν απότομο βράχο!

Όταν λοιπόν άλλαξε η επίσημη στάση απέναντι στον Ιουδαϊσμό, τότε είναι που άλλαξε και η στάση απέναντι στον Χριστιανισμό .Οι Χριστιανοί κατηγόρησαν τη σύζυγο του Νέρωνα Ποπαία, που φλέρταρε με τον Ιουδαϊσμό, σύμφωνα με τον Ιώσηπο. Το πραγματικό κλειδί για τη διαφοροποίηση των Εβραίων και των Χριστιανών ήταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της. Μετά από τον πόλεμο, οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να απογραφούν και να πληρώσουν έναν φόρο δύο δραχμών ανά κεφάλι στο ναό του Δία Καπιτολίνου, στη Ρώμη. Αυτή η γραφειοκρατική κίνηση εξασφάλισε στις αρχές τον έλεγχο των Εβραίων, αλλά σήμαινε επίσης ότι έπρεπε να αρχίσουν να βλέπουν τη διαφορά μεταξύ των Εθνικών Χριστιανών και των Εβραίων. Οι εθνικοί δεν χρειάζονταν να απογραφούν, και οι άνδρες θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι δεν ήταν Εβραίοι επειδή είχαν σταματήσει την περιτομή. Έτσι, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι δύο σέκτες άρχισαν να γίνονται διακριτές από το διοικητικό μυαλό μετά από τον πόλεμο όταν αυτές οι απαιτήσεις τοποθετήθηκαν πάνω στους Εβραίους. Ίσως να χρειάστηκε άλλα είκοσι έτη, στο χρόνο του κεφαλικού φόρου του Δομιτιανού, μέχρι να αρχίσει το ευρύ κοινό να παρατηρεί τη διαφορά.

Όταν ο Παύλος έφτασε στη Ρώμη το 60, ο καθένας μιλούσε ενάντια στη νέα "αίρεσή του," αλλά εδώ ο Παύλος εννοούσε την δικιά του υπο-λατρεία ή την Ιουδαϊκή υπο-λατρεία του Ιακώβου. Οι φαρισαϊκοί Εβραίοι αντιπάθησαν τους Εσσαίους, όπως παρουσιάζουν τα Ευαγγέλια, και οι Εσσαίοι αντιπάθησαν την εξελληνισμένη μερίδα. Η απογραφή που εισήχθη θα ανάγκασε τους εξελληνισμένους να αποφασίσουν εάν θα καταχωρούνταν ως Εβραίοι ή όχι. Οι εξελληνισμένοι δεν αισθάνθηκαν ποτέ Εβραίοι και στο μεταξύ θα πρέπει να είχαν υπάρξει σημαντικοί αριθμοί εθνικών νεοφώτιστων στις εκκλησίες τους, έτσι αντί να συνεχίσουν να θεωρούνται Εβραίοι και πιθανοί προδότες, θα αποφάσισαν να μην απογραφούν. Οι Εβραίοι Χριστιανοί της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ θα είχαν απογραφεί επειδή αισθάνονταν ακόμα Εβραίοι. Ο εθνικός χριστιανισμός έγινε έτσι μια νέα θρησκεία αλλά δεν ήταν "licita", και οι αρχές θα πρέπει να θεώρησαν ότι τα μέλη του ήταν επικίνδυνα.

Ο Γίββων θεώρησε τις Νερώνειες διώξεις, που κάλυπταν μόνο την πρωτεύουσα και δεν διαδόθηκαν περαιτέρω μέσα στην αυτοκρατορία, ότι δεν ήταν εναντίων των Χριστιανών αλλά των Εβραίων, πιθανώς των Ζηλωτών. Ο Σουετώνιος λέει ότι ήταν οι Εβραίοι που υποκινήθηκαν από τον "Chresto". Ο E.G Hardy, από το 1894, συνειδητοποίησε ότι τα δύο μέρη της εκκλησίας ενοχοποιούσαν, πιθανώς, το ένα το άλλο, και ο Τάκιτος μίλησε για τις "πληροφορίες" που διέδιδαν αυτά τα δύο μέρη. Αυτά ήταν το εβραϊκό και το εξελληνισμένο μέρος.

Μερικοί μελετητές σκέφτονται ότι η εκκλησία της Ιερουσαλήμ είχε ήδη χωριστεί σε " Ναζαρηνούς" και "Εβιονίτες" ακόμη και στη διάρκεια της ζωής του Ιακώβου του δίκαιου. Λένε ότι ο Πέτρος, ο Παύλος και ο Ιωάννης ακολούθησαν τις κατάλληλες διδασκαλίες του Χριστού, αλλά οι Εβιονίτες , που ήταν Ιουδαϊστές, απέτυχαν να παρατηρήσουν τις μεταρρυθμίσεις που είχε κάνει ο Ιησούς και προσπάθησαν να εξοντώσουν τον Παύλο. Αργότερα, οι τρεις απόστολοι έπεσαν υποθετικά έξω, μαζί με τους Ναζαρηνούς, επειδή θέλησαν επίσης να παραμείνουν εβραϊκοί, ή αποφάσισαν μονομερώς να πάνε στις χώρες των εθνικών για να τους πουν τα καλά νέα, και τελικά να διαμορφώσουν την εθνική εκκλησία. Αυτή η νέα εκκλησία ανακήρυξε έπειτα τους Εβραίους Ναζαρηνούς και τους Εβιωνίτες σαν αιρετικούς. Αυτή η συκοφαντία είναι πιθανή για τους Χριστιανούς επειδή η εθνική εκκλησία θεώρησε ότι καθοδηγούνταν από το Άγιο πνεύμα, ενώ τα εβραϊκά παρακλάδια όχι. Το Άγιο πνεύμα καθόρισε τα σχέδια εκ μέρους του Θεού για το πώς η εκκλησία θα εξελισσόταν .Καταλαβαίνετε...

Στην πραγματικότητα, οι Ναζαρηνοί και οι Εβιονίτες ήταν οι οπαδοί της ίδιας της εκκλησίας που ο Ιησούς ο ίδιος ήταν ένα πιστό μέλος —της εκκλησίας των Εσσαίων, ή ενός λαϊκού κλάδου που προέρχονταν από αυτήν. Εάν οι Ναζαρηνοί διέφεραν πάντα από τους Εβιονίτες, ήταν απλά όπως οι διαφορές μεταξύ των χωρικών Εσσαίων και των μοναστικών Εσσαίων. Οι Ναζαρηνοί κρατούσαν τις πεποιθήσεις τους στην καθημερινή ζωή τους ενώ οι Εβιωνίτες ήταν πιο ασκητικοί. Αλλά οι πράξεις των αποστόλων μας λένε ότι οι Ναζαρηνοί υπέστησαν σχίσμα και διαιρέθηκαν προφανώς στην ελληνιστική και στη Ιουδαϊκή μερίδα. Οι Ελληνιστές ήταν η μερίδα του Παύλου και αργότερα εξελίχθηκε στην εθνική εκκλησία. Η εβραϊκή μερίδα, θα χρησιμοποίησε την ορολογία των πράξεων, παραμένοντας πιστή στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ ( Εβιονίτες). Για όλη την περιφρόνηση των Χριστιανών ενάντια στους Εβιωνίτες, αποκαλούν τον Ιάκωβο τον δίκαιο δικό τους, αν και μπορεί να υπάρξει μικρή αμφιβολία ότι ήταν ο επικεφαλής της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ και ότι αυτή ήταν η εκκλησία των Εβιονιτών.

Στον εβραϊκό πόλεμο, η εκκλησία ήταν διασκορπισμένη, και παρά την όποια προσπάθεια ανασυγκρότησης, διασκορπίστηκε πάλι το 135 μκχ όταν η Ιερουσαλήμ επανοικοδομήθηκε από τον Ανδριανό σαν εθνική πόλη, η Aelia Capitolina, που ήταν απαγορευμένη στους Εβραίους επί ποινή θανάτου. Η εικόνα ενός χοίρου τοποθετήθηκε πάνω από την πύλη της Βηθλεέμ και η δέκατη ρωμαϊκή λεγεώνα "Fretensis", της οποίας το σύμβολο ήταν ένας κάπρος, τοποθετήθηκε στην ανώτερη πόλη. Είναι πιθανό ότι αυτή η δέκατη λεγεώνα ήταν οι Γαδαρηνοί δαίμονες που ο Ιησούς "εξόρκισε" και που ήταν ο λόγος για τον οποίο τοποθετήθηκε μόνιμα στην Ιερουσαλήμ. Η διάκριση μεταξύ των Χριστιανών (εθνική εκκλησία) και της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ ήταν ήδη σαφής επειδή οι Εθνικοί οργάνωσαν μια δικιά τους επισκοπή στην Ιερουσαλήμ.

Ο Ευσέβιος μας ενημερώνει ότι οι επόμενοι ηγέτες της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, μετά από τον Ιάκωβο το δίκαιο, τον "αδελφό" του Ιησού, ήταν επίσης συγγενείς, και αναζητήθηκαν από τον Βεσπασιανό και τον γιο του, τον Δομιτιανό, προκειμένου να εξοντώσουν τη γραμμή του Δαβίδ. Να πιστέψουμε τον Ευσέβιο ή τον Ιησού τον ίδιο; Στο Μάρκο, ο Ιησούς αρνήθηκε ότι ήταν απόγονος του Δαβίδ! Κατά γενική ομολογία, οι Χριστιανοί ποτέ δεν θα εγκαταλείψουν την ιδέα ότι ο Ιησούς ήταν γιος του Δαβίδ, παρά την άρνησή του στο Μάρκο, αλλά δεν θα μπορούσε να έχει συγγενείς αίματος από την γραμμή του Δαβίδ, εάν πρόκειται να δεχτούμε τα λόγια του, ότι δεν ήταν. Ο Ευσέβιος επομένως ήταν ευσεβής ψεύτης. Θέλησε να δείξει ότι ο Ιησούς είχε μια οικογένεια, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μέλη μιας αδελφότητας, και ότι απορρίπτοντας τον, κατέληξαν στη φτώχεια σαν τιμωρία του Θεού. Παρά την περιφρόνησή του για αυτά τα φτωχά άτομα, ο Ευσέβιος συμπεριλαμβάνει ακόμα και τον Συμεών ως χριστιανό μάρτυρα επί βασιλείας του Ανδριανού.

Μέχρι την στιγμή της επανάστασης του Μπαρ Κοσεβά, οι Χριστιανοί μισήθηκαν τόσο πολύ από τους Εβραίους που αντιμετωπίστηκαν ως ρωμαϊκός εχθρός και όχι ως εβραϊκή σέκτα. Οι εβραϊκοί Χριστιανοί αναμφίβολα έγιναν αποδεκτοί ακόμα και ως Εβραίοι, αλλά η λέξη "Χριστιανός" ακούγονταν στο μεταξύ το ίδιο και στον Εβραίο και στον Εθνικό ,ο κλάδος των εξελληνισμένων Ναζαρηνών που εξελίχθηκε στον εθνικό Χριστιανισμό. Αλλά ο Μπαρ Κοσεβά αργότερα υποστήριξε ότι ήταν ο μεσσίας, έτσι οι εβραϊκοί Χριστιανοί αρνήθηκαν να τον αναγνωρίσουν σε αυτόν τον ρόλο ενισχύοντας ταυτόχρονα τους επαναστατικούς στόχους του.

Η συνέχεια στο 4ο μέρος ...