Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Οι «σύγχρονες» Καρυάτιδες και οι διαχρονικά ανθΈλληνες ρασοφόροι

Μια πρωτότυπη διαμαρτυρία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα έγινε το Σαββατοκύριακο 6/7 Ιουνίου 2014 στο Λονδίνο και χάρισε μοναδικές μουσικές στιγμές σε όσους ήταν εκεί και παρακολούθησαν την performance - διαμαρτυρία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.
Και για άλλη μια φορά οι ρασοφόροι δυνάστες έδειξαν το ανθελληνικό τους πρόσωπο.
  
Η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου και ο διακεκριμένος μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης ,  που έχουν δημιουργήσει το κίνημα «Beautiful Greece», ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον συνθέτη Παντελή Παυλίδη, και με τη συμβολή έξι ηθοποιών, υπό τις οδηγίες της Έλντας Πανοπούλου, έδωσαν μία ξεχωριστή παράσταση έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο, αφού προηγουμένως επισκέφθηκαν το Βρετανικό Μουσείο και το High Park. Η Σόνια Θεοδωρίδου με τις έξι κοπέλες ντυμένες στα λευκά μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο αναζητώντας τη χαμένη «αδελφή τους». Η σιωπή αναμείχτηκε με το δέος και τον σεβασμό και παραμέριζαν για να περάσουν οι «σύγχρονες» Καρυάτιδες.

Στη συνέχεια, το Hyde Park γέμισε από τις γαλανόλευκες σημαίες της αποστολής, και την επομένη , ανήμερα της Πεντηκοστής, έξω από την εκκλησία της "Αγίας Σοφίας", παρουσιάστηκε μία 12λεπτη , μουσικοθεατρική παράσταση , βασισμένη σε μελωδίες του συνθέτη Παντελή Παυλίδη. Εκεί η Σόνια Θεοδωρίδου και η ομάδα της έφθασαν πεζή με τον κόσμο να χειροκροτεί και να επευφημεί την όλη προσπάθεια.

Οι μόνοι που δεν στάθηκαν στο πλευρό της διάσημης Ελληνίδας σοπράνο ήταν οι άνθρωποι της Εκκλησίας που προμηθεύτηκαν λουκέτα για να κλείσουν τις πόρτες γύρω από το Ναό, επέλεξαν να ξεκινήσουν τη λειτουργία μισή ώρα αργότερα και να ενημέρωσαν τον κόσμο ότι από έξω θα ερχόντουσαν «200 άτομα για να διαμαρτυρηθούν με πανό για την Επιστροφή των Γλυπτών». Φυσικά τίποτα από αυτά τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας δεν έγιναν. Αντιθέτως, ο κόσμος βγαίνοντας από την Εκκλησία παρακολούθησε το δρώμενο με δάκρυα στα μάτια, χειροκροτούσε θερμά, φώναζε μπράβο, σπεύδοντας στο τέλος να συγχαρεί ιδιαιτέρως όλους τους συντελεστές.

Ο Θεόδωρος Ορφανίδης δήλωσε «Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι ιερός. Η επιστροφή των Γλυπτών στην πατρίδα τους. Στην κοιτίδα του πολιτισμού. Την Ελλάδα μας. Πλέον είναι επιτακτική ανάγκη. Μια ιστορία που κρατάει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Εμείς βάλαμε το μικρό μας λιθαράκι. Για την πατρίδα μας, για τον Ελληνισμό και τον παγκόσμιο πολιτισμό, αν θέλετε» .


Αν και όλοι υποδέχθηκαν με εξαιρετικό τρόπο αυτές τις μοναδικές εκδηλώσεις παρ' όλα αυτά θέμα φαίνεται να δημιούργησαν οι υπεύθυνοι της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, όπως κατήγγειλε η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου. «Πρέπει δε να σας πω ότι οι "ειδήμονες" της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας μας απαγόρευσαν να σταθούμε μπροστά στην εκκλησία. Δεν μας έδωσαν ούτε ρεύμα. Ρεύμα πήραμε από μια Σέρβα γειτόνισσα. Καρέκλα από το καφενείο. Μας απαγόρευσαν να σταθούμε ακόμη και μπροστά στην πόρτα της. Μας απαγόρευσαν να κάνουμε οτιδήποτε. Τον λόγο τον ξέρουν αυτοί. Φυσικά ο κόσμος ήρθε. Οι άνθρωποι από την εκκλησία έβγαιναν πολύ διστακτικά αλλά στο τέλος όλοι μας χειροκροτούσαν και αυτό είναι πολύ σπουδαίο για μας» επισήμανε η κ. Θεοδωρίδου.


Εύγε στους διοργανωτές και σε όσους συμμετείχαν σε αυτήν την διαμαρτυρία.

Πηγή: http://www.fortunegreece.com/article/mia-diamartiria-gia-tin-epistrofi-ton-marmaron-ipo-tous-ichous-operas/

 

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Στο φως ο ομαδικός τάφος των σφαγιασθέντων Ελλήνων το 390 μκχ στην Θεσσαλονίκη


Βρέθηκε ο ομαδικός τάφος των 17.000 Ελλήνων που δολοφονήθηκαν από τον Θεοδόσιο Α΄ υπερασπίζοντας την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία.
Έπεσαν ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ.
 

Στον ανασκαφικό χώρο της Μοναστηρίου στην Θεσσαλονίκη ανακαλύφθηκε τμήμα του ομαδικού τάφου των 17.000 δολοφονημένων από τον Θεοδόσιο Α'. Πρόκειται περί κοινοταφίου και όχι περί κανονικών ταφών δεδομένης της πλήρους απουσίας κτερισμάτων.


Στο μικρό αυτό τμήμα, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, ανακαλύφθηκε μεγάλη ποσότητα σκελετών, με φανερές κρανιακές κακοποιήσεις, που για την μεταφορά τους χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι γερανοί και αριθμός από φορτηγά. 



Σχετικά με το θέμα αυτό είναι χρήσιμο να δούμε τα Ιστορικά γεγονότα:
Τον Δεκέμβριο του 390 μ.κ.χ. ο χριστιανός Γότθος στρατηγός Βοθέριχος αρχηγός της Ρωμαϊκής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθώντας να επιβάλλει με την βία τον Χριστιανισμό στους Έλληνες κατοίκους της πόλεως, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξέγερση του λαού που προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει την Εθνική του ταυτότητά του υπερασπίζοντας την ΠΑΤΡΩΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Η Ρωμαϊκή φρουρά της πόλεως, που αποτελείτο από μισθοφόρους Γότθους Χριστιανούς,  στην αρχή αιφνιδιάστηκε και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν.   "Οι Έλληνες εξεγείρονταί και σκοτώνουν πολλούς αξιωματικούς και στρατιώτες της φρουράς (εξ αυτών και τον Βοδέριχο) γράφουν οι ιστορικοί. 

Ο Θεοδόσιος πληροφορείται το συμβάν και με δόλιο τρόπο, τάχα για να εξευμενίσει τα οξυμένα πνεύματα, καλεί τον λαό της πόλεως στον Ιππόδρομο, για να παρακολουθήσουν την ιπποδρομία.  Όταν έκλεισαν ερμητικά οι πύλες και ξεχύθηκαν πάνοπλοι στις κερκίδες του σταδίου οι Γότθοι μισθοφόροι του αυτοκράτορα, ήταν αργά για οποιαδήποτε διαφυγή.
Ο πανικός, οι αγωνιώδεις οιμωγές, το αίμα χιλιάδων άοπλων πολιτών που έρεε σαν ποτάμι στις κερκίδες, ήταν τα μόνα που επικρατούσαν. 
Εκεί μέσα, μόνο σε τρεις ώρες, κατασφάζει με την βοήθεια των Γότθων 7.000 Έλληνες , σύμφωνα με τον ιστορικό Θεοδώρητο, ενώ κατά τον Κεδρηνό, τον Θεοφάνη και άλλους, ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τις 15.000. «Τους θέρισαν όλους», γράφει ο Θεοδώρητος, «σαν καλαμιές στον θερισμό».


Λίγες τέτοιες θηριώδεις σφαγές, κατευθυνόμενες υπό οργανωμένης και θεσμοθετημένης εξουσίας κατά των ιδίων των πολιτών της, έχουν καταγραφεί στην διάρκεια της ιστορίας. Μία απ’ αυτές είχαν την οδυνηρή ατυχία να βιώσουν με το αίμα τους οι Θεσσαλονικείς.


Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους ιστορικούς το πιο αποτρόπαιο, εν ψυχρώ έγκλημα, ενός μονάρχη της αρχαιότητας. Πραγματική θηριωδία. Το πιο βδελυρό της ιστορίας. Ξεπέρασε σε αγριότητα και διαστροφή και τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.
Ο Θεοδόσιος ενώ θα έπρεπε να κατατάσσεται στον εφιαλτικό πίνακα των πλέον κατάπτυστων αιμοβόρων μοναρχών, αναβιβάζεται από την Εκκλησία, χωρίς αιδώ, στο βάθρο του «αγίου» και «μέγα». Ο «άγιος» Αυγουστίνος τον αποκαλεί «τέλειο χριστιανό μονάρχη», ενώ ο Θεοδώρητος «Πανεύφημο βασιλέα και θεοφιλέστατο».

«Τους θέρισαν όλους! Σαν καλαμιές στον θερισμό. Μέσα σε λίγες ώρες έσφαξαν 15.000 άνδρες. γυναίκες, παιδιά γέροντες....» γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου στην "Εκκλησιαστική Ιστορία".




 Η σφαγή στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης στα 390 μκχ από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον επονομαζόμενο "Μέγα" και "Άγιο", σηματοδοτεί την έναρξη του Χριστιανικού Μεσαίωνα για την πόλη της Θεσσαλονίκης και θέτοντας εκτός νόμου την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία έδωσε εντολή να αφανιστούν όλα τα αρχαία μνημεία της πόλης.  Όσοι επιμένουν να λατρεύουν τους Θεούς των πατέρων τους καταγγέλλονται ως "παράφρονες και αγριάνθρωποι", στιγματίζονται, κατακεραυνώνονται από την θεϊκή κατάρα και εξοντώνονται από τον ίδιο τον αυτοκράτορα που εκτελεί Ουράνιες εντολές! Συγχρόνως χάνουν όλα τα δικαιώματα τους ως πολίτες της Αυτοκρατορίας, οι περιουσίες τους δημεύονται και τα παιδιά τους πουλιούνται σκλάβοι.


Η επίσημη δικαιολογία για την σφαγή της Θεσσαλονίκης είναι "αντίποινα" για τον θάνατο του Γότθου μισθοφόρου Βουδερίχου που ήταν ευνοούμενος του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου. 15.000 νεκροί Έλληνες για έναν Γότθο Μισθοφόρο.


Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους μελετητές το πιο αποτρόπαιο, εν ψυχρώ έγκλημα ενός μονάρχη στην Ιστορία. Πραγματική θηριωδία! Όμως δεν ήταν μόνον ο Θεοδόσιος απηνής διώκτης του Ελληνισμού. Η Ρωμαική Ανατολική Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) δεν υπήρξε ποτέ Ελληνικό ούτε φιλελληνικό. Ούτε καν ανεκτικό προς την Ελληνικότητα.  Δεν ονομάστηκε ποτέ "Ελλάς", ούτε "Νέα Ελλάς", ούτε "Νέαι Αθήναι" ούτε καν Βυζάντιο. Το συνηθισμένο όνομα, αυτό που απαντάται στα επίσημα κείμενα της Αυτοκρατορίας, στους χρονικογράφους και τους ιστορικούς της εποχής είναι "το Κράτος", "Η Βασιλεία των Ρωμαίων", "Το Χριστιανικό Κράτος", "Το Ορθόδοξον Βασίλειον", "η Ρωμανία».


Για τον ίδιο συγγραφέα - αυτοκράτορα οι Βυζαντινοί είναι "εκλεκτόν γένος", "Αγία Σιών", "Νέα Ιερουσαλήμ" "λαός ως αληθώς περιούσιος".
 

Το όνομα Έλλην για αιώνες ήταν απαγορευμένο επί ποινή θανάτου και συνώνυμο του ειδωλολάτρη.
 

Κανένας από τους Αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν υπήρξε Έλληνας. Ο Κωνσταντίνος ο επονομαζόμενος Μέγας δεν γνώριζε ούτε καν Ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός, «ευγενής εξ Ιβήρων» σύμφωνα με τον Λέοντα τον Γραμματικό. Ο Ηράκλειτος ήταν Καππαδόκης, ο Βασίλειος, ο ιδρυτής της Μακεδονικής Δυναστείας ήταν Αρμένιος , ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν Αρμένιος και ο Παλαιολόγος ήταν Σέρβος. Ο συνεκτικός κρίκος του Βυζαντινού κράτους ήταν η ορθοδοξία. 

Οι υπήκοοι του δεν ήταν όλοι Έλληνες. Τα ξένα στοιχεία (Σλάβοι η Αρμένιοι) ήταν πολύ πιο πολυάριθμα και πολύ πιο ισχυρά. Κατά την Βυζαντινή περίοδο ο Ελληνισμός απλά επιβίωνε χωρίς εθνική υπόσταση, διωκόμενος ανηλεώς ως έθνος και ως πολιτισμός.

Η ανθρωπότητα ανά τους αιώνες βυθίστηκε πολλές φορές στο σκοτάδι της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας από τους δυνάστες που την επιβουλεύτηκαν. Πάντοτε όμως το Φως που την βοηθά να αναγεννηθεί είναι ένα, κι αυτό είναι Ελληνικό!



ΠΗΓΗ:http://ermionh.blogspot.gr/2014/02/17000.html