H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ - Μέρος 2ο

2. Χριστιανική λογοτεχνία

Οι Χριστιανοί είναι ένοχοι της διάπραξης ηθικού εγκλήματος σχετικά με την ιδιοποίηση των ιερών γραφών άλλων ανθρώπων προκειμένου να επικυρωθεί η ύπαρξη του θείου ήρωά τους. Πλαστογράφησαν και κατασκεύασαν ολόκληρη τη λογοτεχνία της εκκλησίας προκειμένου να αποτελέσει την ιστορική βάση για την πίστη τους. Έχουν αλλοιώσει τα μυαλά αμέτρητων ανθρώπων κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Ο Χριστιανισμός έφτιαξε τον Ιησού μέσω της ευσεβούς λογοτεχνίας του, παρά τον Ιησού που έφτιαξε το Χριστιανισμό. Θρησκευτικές γραφές και κηρύγματα, μας έχουν καταστήσει ελάχιστα ειλικρινείς ώστε να πούμε την αλήθεια. Καμία αυθεντική λογοτεχνία δεν αναφέρει τον Ιησού μέχρι έναν αιώνα μετά από το θάνατό του. Ο ιστορικός Ιησούς πέθανε στο σκοτάδι και επέστρεψε σε ένα σκοτεινότερο σκοτάδι από αυτό που προέκυψε επειδή είναι ένα ψέμα.

Ο Ιησούς βεβαίωσε ότι το τέλος του κόσμου ήταν επικείμενο και προειδοποίησε τους αποστόλους του να προετοιμαστούν. Κατόπιν τους είπε ότι θα οικοδομήσει μια εκκλησία η οποία θα κηρύξει το μήνυμά του! Εάν το τέλος του κόσμου ερχόταν, γιατί θα έπρεπε να πει στους φίλους του να οικοδομήσουν μια εκκλησία; Οι περισσότεροι από τους άμεσους οπαδούς του επέστρεψαν στον Ιουδαϊσμό όταν δεν συνέβη.

Μόνο μερικά έτη μετά από τη σταύρωση είδε ένας έξυπνος καιροσκόπος και πιθανώς ένας Ρωμαίος προβοκάτορας την αξία αυτής της κίνησης μεταξύ των εβραϊκών κοινοτήτων μέσα στην αυτοκρατορία, ώστε να πάρει τις πληροφορίες του και να ανακατώσει τη διαμάχη μεταξύ των Εβραίων, κάνοντας τον Χριστιανισμό να βρει έναν πρωτοπόρο. Οι Εβραίοι επιδείνωσαν το πρόβλημα και ένας κατάσκοπος όπως ο Παύλος θα μπορούσε να είναι πάρα πολύ πολύτιμος. Ο Παύλος ήλπιζε στη διάδοση της εθνικιστικής φλόγας των Εβραίων και την ανάμιξή της με τους Εθνικούς. Αρκετές δεκαετίες αργότερα μερικοί οπαδοί του , κυρίως ανίδεοι άνδρες και γυναίκες, πίστευαν ακόμα στις βρωμιές του Παύλου και επικαλούνταν στα βραδινά δείπνα το όνομα του σε μερικές μεγάλες ελληνικές και ρωμαϊκές πόλεις.

Ο Παύλος δίδαξε το Χριστιανισμό χωρίς τη γνώση των διδασκαλιών του Ιησού. Δεν υπάρχει ούτε ένα ενιαίο ρητό του Ιησού από τα Ευαγγέλια που να αναφέρεται από τον Παύλο στις διάφορες επιστολές του. Ο Παύλος δεν αναφέρει ποτέ οποιοδήποτε κήρυγμα, ομιλία, παραβολή ή προσευχή, του Ιησού. Δεν μιλά για την υπερφυσική γέννηση του Ιησού ή ότι τάισε ένα πλήθος με μερικές φραντζόλες και ψάρια. Δεν μιλάει ποτέ για το ακροατήριό του, το ότι διέταξε τους νεκρούς να αναστηθούν, το ότι εξέβαλε δαιμόνια, θεράπευσε τον πιστό λεπρό και την τύφλωση και εκτέλεσε πολλά άλλα θαυμάσια για να πείσει για την θεότητα του. Αν είχε διαπράξει τέτοιους άθλους και ρητά γνωστούς στον Παύλο, θα έπρεπε να τους είχε αναφέρει για να αποτρέψει τις δογματικές διαφωνίες. Γιατί δεν αναφέρθηκε ποτέ ούτε μία φορά σ' αυτούς; Η μόνη απάντηση είναι ότι δεν ήξερε τίποτα για αυτούς. Υπονοεί ότι ούτε το Ευαγγέλιο του Ιησού δεν είναι ιστορικό ή ότι ο Παύλος δεν δίδασκε τη θρησκεία του Ιησού.

Τα πιο πρόωρα χριστιανικά έγγραφα, οι επιστολές που αποδίδονται στο Παύλο, προτείνουν μόλις και μετά βίας ένα ιστορικό υπόβαθρο του Ιησού. Ασχολούνται πρώτιστα με ένα πνευματικό υπόβαθρο. Οι ελάχιστες ιστορικές αναφορές σε μια πραγματική ζωή του Ιησού που αναφέρονται στις επιστολές θα μπορούσαν εύκολα να είναι παρεμβολές, αλλά ακόμα κι αν δεν είναι παρουσιάζουν την άγνοια του Παύλου για την γήινη ζωή του νέου Θεού. Ο Παύλος δεν κάνει καμία νύξη για τον Πιλάτο , τον Καϊάφα , τους Ρωμαίους, το Σανχεντρίν, τον Ηρώδη , τον Ιούδα, τις άγιες γυναίκες ή οποιοδήποτε πρόσωπο σχετικό με το πάθος του Ιησού. Πράγματι, λέει πολύ λίγα για το πάθος.

Για πολλούς, ίσως συμπεριλαμβανομένου του Παύλου, ο Ιησούς ήταν απλά μια νέα αλληγορία του παλαιού μύθου του θνήσκοντος και ανασταινόμενου Θεού. Αν και αιρετικό, ένα μεγάλο μέρος της παλαιότερης παράδοσης με τα τελετουργικά και τα δόγματα του, έγιναν αποδεκτά στην εκκλησία προτού να κάνει οποιασδήποτε σκέψη για την υπεράσπιση οποιασδήποτε ιδιαίτερης πεποίθησης όπως της ορθόδοξης.

Η ιστορία του Ευαγγελίου του Ιησού είναι μια μεταμφιεσμένη απεικόνιση ενός ιστορικού κυρίου των Εσσαίων. Υφαίνεται σαν ένας παλαιός παγανιστικός μύθος στον οποίο ο Θεός του ήλιου προσωποποιήθηκε ως Χριστός. Ο Χριστός είναι ένας δημοφιλής θεός παγανιστικής προέλευσης που δεν έζησε ποτέ. Έπειτα, ήταν ο κριός και κατόπιν το ψάρι. Ήταν η εικόνα των δωδεκάδων διαφορετικών παγανιστικών Θεών.

Ο εκκλησιαστικός πατέρας Τερτυλλιανός ( 160-220μ.χ), ένας πρώην-εθνικός και επίσκοπος της Καρθαγένης, αναγνωρίζει αυτήν την ταυτότητα του Χριστού με τη σχετική δήλωση στη διάψευση των επικριτών του:

Λέτε ότι λατρεύουμε τον ήλιο .Το ίδιο και εσείς.

Αργότερα ο φανατικός πιστός και υπερασπιστής της πίστης, Τερτυλλιανός αρνήθηκε το Χριστιανισμό.

Από την αποστολική εποχή πολλοί Χριστιανοί αρνήθηκαν την ενσάρκωση του θεού ως άτομο. Οι πατέρες των εκκλησιών έπρεπε να υπερασπίσουν την ιστορία της ανάστασης του Χριστού τόσο ενάντια στους παγανιστές όσο και ενάντια στους αιρετικούς Χριστιανούς. Οι παγανιστές δεν θα μπορούσαν να πιστέψουν στη σωματική ανάσταση, την οποία θεώρησαν αδύνατη, και οι αιρετικοί Χριστιανοί σκέφτηκαν επίσης την ανάσταση παράλογη, αρνήθηκαν ότι οποιοδήποτε άτομο όπως ο Ιησούς Χριστός υπήρξε ποτέ, και υπέθεσαν ότι ο νέος Θεός Ιησούς είχε εμφανιστεί μόνο ως πνεύμα, σαν μια προσωποποίηση του Λόγου.

Ο Ιησούς και οι περισσότεροι από τους αποστόλους ήταν απλοί Εβραίοι αγρότες ή χωρικοί. Όλοι οι συνεταίροι τους και οι άνθρωποι με τους οποίους ήρθαν σε επαφή ήταν Εβραίοι και η χώρα στην οποία εμφανίστηκε το δράμα του Ιησού ήταν η Παλαιστίνη. Ωστόσο, τα Ευαγγέλια και μερικά άλλα βιβλία της καινής διαθήκης δεν γράφτηκαν από τους αναλφάβητους Εβραίους αγρότες αλλά από τους μορφωμένους ελληνόφωνους, πρώην-Εθνικούς επισκόπους, μακριά από την Παλαιστίνη. Όλοι γράφουν στα ελληνικά -μη αραμαϊκά- και αναφέρουν διάφορους Έλληνες παγανιστικούς συγγραφείς όπως ο Αραθος και ο Κλεάνθης, καθώς επίσης και το ελληνικό Septuagint 300 φορές αντί των εβραϊκών γραφών. Επιπλέον, σε όλα τα Ευαγγέλια, οι Εβραίοι αναφέρονται με έναν μειωτικό, περιφρονητικό και ρατσιστικό τρόπο, σαν να ήταν αλλοδαποί άνθρωποι ευδιάκριτοι από την υπηκοότητα των συγγραφέων.

Μελετητές των παγανιστικών σχολών και σεκτών προσπάθησαν να διατηρήσουν τα επιχειρήματά τους ενάντια στους Χριστιανούς προσήλυτους με το ντύσιμο του Εβραίου επαναστάτη στα ενδύματα ενός παλαιού Θεού. Οι πλήρεις εργασίες αυτών των επικριτών έχουν χαθεί επειδή οι Χριστιανοί τις κατέστρεψαν, αλλά νωρίτερα ήταν υποχρεωμένοι να επιτρέψουν στους απολογητές τους να συντηρήσουν τους ισχυρισμούς των δυσφημιστών τους στα βιβλία τους. Τόσο ακούσια κρατήθηκαν τα μέρη της παγανιστικής επιχειρηματολογίας στις χριστιανικές εργασίες.

Τα τέσσερα Ευαγγέλια ήταν άγνωστα στους πρώτους χριστιανικούς πατέρες. Κανένας συγγραφέας πριν από το 150μ.χ. δεν κάνει τη παραμικρή αναφορά σ'αυτά. Ο Solomon Reinach είπε:

Με εξαίρεση τον Παπία, που μιλάει για μια αφήγηση του Μάρκου, και μια συλλογή των λόγων του Ιησού, κανένας χριστιανικός συγγραφέας του πρώτου μισού του δεύτερου αιώνα δεν αναφέρει τα Ευαγγέλια ή τους φημισμένους συντάκτες τους.

Ο Ιουστίνος ο μάρτυρας, ένας από τους πρώτους πατέρες, του δεύτερου αιώνα προσπάθησε να αποδείξει τη θεότητα του Χριστού. Ωστόσο σε περισσότερες από 300 παραπομπές στην Π.Δ και σχεδόν 100 αναφορές στα Απόκρυφα, δεν κάνει καμία χρήση των κανονικών Ευαγγελίων. Ονόματα όπως, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, δεν αναφέρονται καν από τον Ιουστίνο. Τα κανονικά Ευαγγέλια σίγουρα ακούγονται πάνω από 100 έτη μετά το θάνατο του Ιησού.

Αν ο Ιησούς ήταν πραγματικά θείο άτομο που εκτέλεσε αυτούς τους εξαιρετικούς άθλους, οι Χριστιανοί θα πρέπει να εξηγήσουν πειστικά γιατί δεν αναφέρεται από τους συγχρόνους του για εκατό έτη. Υποστηρίζουν ότι η Ιουδαία ήταν ασήμαντη και τα γεγονότα εκεί δεν παρατηρήθηκαν από τη Ρώμη, αλλά αυτά είναι ανοησίες. Η Ιουδαία ήταν ζωτικός σημαντική στις ρωμαϊκές επικοινωνίες μεταξύ της Ασίας και της Αφρικής, στο πολύτιμο εμπόριο των καρυκευμάτων και των τιμαλφών από την Αραβία και την ανατολή και ως κράτος απομονωμένο ενάντια στη μόνη αυτοκρατορία ικανή για πρόκληση της Ρώμης εκείνη την περίοδο, την περσική αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι πραγματικά ,έκαναν πολλές παραχωρήσεις στους Εβραίους προκειμένου να τους κρατήσουν με συμπάθεια απέναντι στην αυτοκρατορία.

Για να σώσουν το Χριστιανό αναγνώστη, όταν υπάρχει οποιοδήποτε πρόβλημα σε μια εξήγηση, μπορούν ελεύθερα να έχουν την απάντηση. Για να ξεφορτωθούν την αλήθεια ότι δεν υπάρχει καμία ιστορική βάση για τις θεολογικές μυθιστοριογραφίες τους, όλα τα αρχεία του ιστορικού Ιησού σβήστηκαν από τους Χριστιανούς τους ίδιους όταν απέκτησαν κοσμική δύναμη. Η χριστιανική ιεροσύνη κατέστρεψε σχεδόν όλη την ιστορία των πρώτων δύο αιώνων της χριστιανικής εποχής. Πολύ λίγα από όσα έχουν έρθει σε μας έχουν μείνει άθικτα και έχουν αλλάξει έτσι ώστε να έχουν μικρή ιστορική αξία.

Τα αρχεία που ανέφεραν τον Ιησού ως επαναστάτη Εσσαίο που οδήγησε ένα σώμα οπλισμένων ατόμων στην Ιερουσαλήμ για να την καταλάβει , εξαφανίστηκαν. Τώρα μπορείτε να δείτε γιατί οι Χριστιανοί ενδιαφέρθηκαν για την άκαμπτη λογοκρισία και τις παράλογες μυθιστοριογραφίες. Ο βανδαλισμός των Χριστιανών οδήγησε στον εικονικό αναλφαβητισμό του αρχαίου κόσμου και εξασφάλισε ότι ο χριστιανικός σκελετός θα κρυβόταν για πάντα από τους εύπιστους, και να διακρίνεται δύσκολα ακόμη και από τον πιο μορφωμένο αποστάτη.


3. Πλαστογραφημένος Χριστιανισμός

Από το τέλος του πρώτου αιώνα και μετά, η νέα θρησκεία στράφηκε στην πλαστή λογοτεχνία. Ακριβώς όπως οι Χριστιανοί είναι σήμερα ανυπόμονοι για τις ιστορίες των θαυμάτων και τις θαυμάσιες εμφανίσεις των αγγέλων και των παρθένων, ο απλός επιπόλαιος λαός που ενώθηκε με τη νέα θρησκεία ήταν προδιατεθειμένος να πιστέψει οτιδήποτε που θα τάιζε την περιέργειά του. Οι τολμηροί Χριστιανοί επίσκοποι αποκρίθηκαν σε αυτόν τον πόθο με την επινόηση ενός ευσεβούς καθήκοντος να εκπληρωθούν οι ανάγκες των κοπαδιών τους με την επινόηση των ιστοριών ,των ηρώων τους, του Ιησού και των μακαριστών ανθρώπων του.

Τα βιβλία της καινής διαθήκης και οι γραφές των αποστόλων, άρχισαν να γράφονται όταν η νέα βιομηχανία των χριστιανικών πλαστογραφήσεων άρχισε να παρέχει τα στοιχεία των γεγονότων και των δογμάτων της χριστιανικής πίστης, και η καθολική εγκυκλοπαίδεια αναγνωρίζει στο εγχείρημα τα ψέματα και τις απάτες.

Με αυτό το υπόβαθρο στα γεγονότα, κάποιος θα αναρωτηθεί γιατί οι Χριστιανοί συνεχίζουν να θεωρούν τα κανονικά Ευαγγέλια σαν αληθινά. Εάν οι ιστορίες του Ευαγγελίου ήταν αληθινές, γιατί θα έπρεπε ο Θεός να χρειαστεί τα ευσεβή ψέματα για να τις διαδώσει; Οι παραποιήσεις απαιτούνται μόνο για να υποστηρίξουν την αναλήθεια. Οι εθνικοί χριστιανικοί επίσκοποι χρειάστηκαν το δύσκολο τέχνασμα της προσαρμογής των ιστοριών του πρώην επαναστατικού ηγέτη του Εσσαίων, που δολοφονήθηκε δικαστικώς ως προδότης, στις ιστορίες ενός νέου χριστιανικού Θεού.

Οι παραποιήσεις και οι πλαστογραφίες, που διαβάζονται ανυπόμονα και θεωρούνται αληθινές, είναι τόσο κοινές κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της εκκλησίας που η φράση "ευσεβής απάτη" είχε πλαστεί για να περιγράψει τη νέα βιομηχανία που έγινε μια σημαντική πηγή εισοδήματος για τα μοναστήρια στις σκοτεινές εποχές. Ωστόσο, οι ελληνικοί θρησκευτικοί παραχαράκτες ήταν τόσο ανίδεοι ή απρόσεκτοι που παρέβαλαν το ψέμα ή το νέο θέμα τους στα παλαιά χειρόγραφα, χωρίς τη λήψη της προσοχής για να σβήσουν ή να καταστείλουν τις προηγούμενες δηλώσεις που αντέκρουαν τις νέες παρεμβολές. Οι σύγχρονοι Χριστιανοί κάνουν τα δυνατά τους για να οργανώσουν ορθολογικά τις αντιφάσεις.

Ο μάρτυρας Ιουστίνος, ο Ευσέβιος και ο Τερτυλλιανός ήταν μεταξύ των γνωστότερων πατέρων των εκκλησιών που θεωρούνται από τα ίδια τα λεγόμενά τους εφευρέτες των φανταστικών αναφορών αυτών που ο Ιησούς είπε και έκανε κατά τη διάρκεια της "ενσάρκωσής" του. Σε μια από τις εργασίες του, ο Ευσέβιος δίνει τον ακόλουθο τίτλο σε ένα κεφάλαιο:

Πώς μπορεί να είναι νόμιμο και αρεστό να χρησιμοποιηθεί η αναλήθεια ως θεραπεία, και προς όφελος εκείνων που θέλουν να εξαπατηθούν.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ο διάσημος θεολόγος του τέταρτου αιώνα και ο σύγχρονος του Αυγουστίνος συζήτησαν την πιθανότητα για εξαπάτηση από τον Παύλο:

Με όσους έχουν πίστη αδύνατη έγινα το ίδιο, για να κερδίσω τους αδύνατους στην πίστη
Προς Κορινθίους Α 9:22

Ο Χρυσόστομος ειλικρινά συμφωνεί: Μεγάλη είναι η δύναμη της εξαπάτησης!

Η συνέχεια στο Τρίτο μέρος...

H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ - Μέρος 1ο

ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΠΑΤΗΣ


1. Κριτικές σχετικά με τους Εσσαίους
Οι Χριστιανοί φαντάζονται ότι τα Ευαγγέλια συντάχθηκαν στην Ιουδαία. Έχουν παράξενες ιδέες για την αρχαία ιστορία και επιλέγουν να μην διαβάζουν τις ακριβείς εκδόσεις της.

Στον αρχαίο κόσμο, οι άνθρωποι ήταν δυσαρεστημένοι και προέκυψαν νέες θρησκείες και ηθικές σε κάθε χώρα. Η Ασία είχε περάσει μέσω εκατοντάδων παρομοίων σταδίων, πολύ νωρίτερα, όταν ο Βούδας και ο Κονγκ Φου Τσε απέρριψαν όλες τις θρησκείες. Οι φιλόσοφοι στην Ευρώπη προώθησαν το ίδιο πράγμα, και η Ελλάδα είχε παραγάγει τις σχολές των σκεπτικιστών, αλλά δυστυχώς ο Eλληνορωμαϊκός κόσμος έλαβε, αντ' αυτού, μια νέα και πιό περιοριστική θρησκεία.

Ο Ιουδαϊσμός, όπως όλος ο ελληνιστικός κόσμος, ήταν σε αναταραχή. Υπήρξαν Σαδδουκαίοι, Φαρισαίοι , φιλελεύθεροι και ανθρωπιστικοί ραβίνοι όπως ο Χιλέλ, εκλεκτικοί φιλόσοφοι όπως ο Φίλωνας και ασκητικοί επαναστάτες και καθαρολόγοι όπως οι Εσσαίοι και οι Θεραπευτές. Από τους τελευταίους προέκυψαν οι Ναζαρηνοί, κηρύσσοντας το τέλος του κόσμου.

Η νέα θρησκεία του Χριστιανισμού παρουσιάστηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία από την Εβραϊκή σέκτα των Εσσαίων που θεωρήθηκαν τέλειοι και άγιοι, και θα ανταμείβονταν από το Θεό με την σωματική ανάσταση σε έναν ουρανό στη γη. Ο Εσσαίος ηγέτης, ο Ιησούς, που ήταν στασιαστής για τους Ρωμαίους, θεωρήθηκε από μερικούς νεοφώτιστούς του ως ο πρώτος των Αγίων που θα αναστηθεί και η υπόσχεση αυτού ήταν ότι το βασίλειο του Θεού θα άρχιζε μέσα σε σαράντα έτη.

Η Εθνική εκκλησία άρχισε αλλοιωμένη. Ο αρχικός Χριστιανισμός ήταν αυτός της εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, αυτός του Εβιονισμού και των Εσσαίων, ενός τμήματος του Ιουδαϊσμού. Οι Εσσαίοι ήταν οι πρώτοι Χριστιανοί! Σήμερα υπάρχουν προτεσταντικές μετακινήσεις που απορρίπτουν το Χριστιανισμό και προσπαθούν να επιστρέψουν στις πεποιθήσεις του Eβιονισμού.

Το μεγαλύτερο μέρος του υποβάθρου στο Χριστιανισμό παρήχθη από τους Eσσαίους, αλλά ο Χριστιανισμός στην πορεία ίσχυσε για τους Εθνικούς, όχι για τους Εβραίους. Αυτό έχει κρυφτεί από τη χριστιανική εκκλησία για να καλύψει την προέλευσή της, αλλά είναι αρκετά σαφές σε κάθε έναν που δεν είναι προκατειλημμένος. Λίγοι Χριστιανοί εμπίπτουν σε αυτήν την κατηγορία. Είναι απελπισμένοι στο να συντηρήσουν κάτι που ήδη πιστεύουν και ξέρουν, μια παραίσθηση που έχει παρουσιαστεί σ'αυτούς, ότι ο Θεός και οι διορισμένοι υπηρέτες του ήταν όλοι αθώοι και έντιμοι.

Οι μελετητές είδαν πριν από πολύ καιρό τη σχέση μεταξύ της συμπεριφοράς των Εσσαίων, που περιγράφτηκε από τους κλασικούς συντάκτες, και την συμπεριφορά του Ιησού. Στους δύο αιώνες πριν από την ανακάλυψη των κυλίνδρων της Νεκράς θάλασσας υπήρξε μια υποψία ότι ο Ιησούς ήταν ένας Εσσαίος, αλλά οι Χριστιανοί την απέρριψαν, φυσικά, ως μη συμβατή με τον Ιησού που υποτίθεται πως είναι μια μοναδική ύπαρξη μέσω του οποίου αποκαλύφθηκε το σχέδιο του θεού.

Ακόμη και μερικοί επικριτές του Χριστιανισμού απέρριψαν την ιδέα λόγω του ότι πολλές από τις προφανείς διδασκαλίες του Ιησού δεν βρέθηκαν στη φιλοσοφία των Eσσαίων ή ήρθαν σε αντίθεση με αυτές. Ξέχασαν όμως ότι οι πρώτοι Εθνικοί Χριστιανοί άλλαξαν γρήγορα τη φιλοσοφία των Εσσαίων για να τους ταιριάζει καλύτερα. Επίσης θεώρησαν ότι Εσσαίος σήμαινε απλά θεραπευτής, δεδομένου ότι ο Ιησούς έδρασε σαν θεραπευτής αλλά αισθάνθηκαν τον χαρακτήρα του Ιησού και πολλές από τις ενέργειές του ,εντελώς αντίθετες προς την έννοια του ειρηνικού Eσσαίου. Κατά συνέπεια αρνήθηκε να θεραπεύσει την κόρη μιας φτωχής γυναίκας Χαναναίας, την οποία αποκάλεσε σκυλί.

Ωστόσο, οι ενέργειές του ήταν εξ ολοκλήρου σύμφωνες με την σωστή ιδέα ότι οι Εσσαίοι δεν ήταν ειρηνιστές αλλά Εβραίοι εθνικιστές, ειρηνικοί μόνο έως ότου αισθάνθηκαν το κάλεσμα του θεού στο στρατιωτικό καθήκον εξ ονόματός του. Η απόδειξη είναι ότι ο Ιησούς ήρθε μόνο για τα "χαμένα πρόβατα του οίκου του Ισραήλ". Καθένας που δεν ήταν του οίκου του Ισραήλ δεν κλήθηκε είτε ήταν χαμένο πρόβατο ή όχι.

Οι επικριτές της Εσσαιανικότητας του Ιησού υποστηρίζουν επίσης, βάσει μιας δήλωσης του Ιώσηπου, ότι δέχτηκε την ελληνική έννοια της ψυχής προσπαθώντας να δραπετεύσει από τη φυλακή του σώματος, ενώ οι Εσσαίοι δεν πίστεψαν στην υλική ανάσταση, ούτε πίστεψαν σ'εναν ενσαρκωμένο Μεσσία. Αλλά ο Ιώσηπος έπρεπε να είναι επιφυλακτικός και δεν ήταν απαραιτήτως τίμιος όταν περιέγραφε τις εβραϊκές σέκτες. Τα προβλήματα στην Ιουδαία που συνεχίστηκαν προκλήθηκαν συχνά από τις εβραϊκές μεσσιανικές προσδοκίες. Ο Ιώσηπος ήταν ένας Eσσαίος και ήταν προσεκτικός ώστε να μην δώσει την εντύπωση ότι ήταν η πηγή των μεσσιανικών ιδεών και των ιδεών της ανάστασης. Πιθανότερο εν τούτοις είναι ότι οι Χριστιανοί διαστρέβλωσαν τα χωρία στις εργασίες του Ιώσηπου για να κρύψουν την αλήθεια ότι η μεσσιανικότητα και η ανάσταση θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε κάθε άλλον εκτός από τον Ιησού..

Η ανακάλυψη των χειρογράφων της Νεκράς θάλασσας απέδειξε ότι οι κλασικοί συντάκτες δεν ήταν πλήρως σωστοί στις περιγραφές τους για τους Εσσαίους. Οι Εσσαίοι της Κουμράν έκρυψαν κάθε βιβλίο των εβραϊκών γραφών εκτός από το βιβλίο της Εσθήρ, που προτείνει ότι η πίστη στη θρησκευτική μυθολογία ήταν λεπτομερώς εβραϊκή. Ο Φίλων, πιθανώς ένα μέλος των Αιγυπτίων Θεραπευτών με τους οποίους οι Εσσαίοι συνδέονταν, έλεγε:

Είναι το πρώτο καθήκον μας να επιδιώξουμε το βασίλειο του Θεού και την δικαιοσύνη του

επί τους όρους ομιλία 6:33 , Λουκά 12:31

Το βασίλειο του Θεού για τους Εσσαίους ήταν ένα γήινο βασίλειο , αλλά η ίδια η γή ήταν καθαρισμένη και εξαγνισμένη από το Θεό αλλά η προφητεία του Ιησού για την ημέρα της κρίσης δεν συνέβη. Και ο Ιησούς δεν επέστρεψε σύντομα , όπως υποσχέθηκε. Δύο κύριες προφητείες του έκαναν λάθος.

Οι Εσσαίοι ήταν ασκητικοί ενώ ο Ιησούς θεωρούνταν πότης κρασιού. Είναι μια συκοφαντία. Ο Ιησούς δεν ήταν κανένας πότης κρασιού επειδή ήταν Ναζίρ. Το κρασί των Ευαγγελίων είναι το νέο κρασί που είναι συνήθως ο ευφημισμός των Εσσαίων για το ύδωρ, εκτός από το όταν τα σταφύλια είναι στην εποχή που είναι απλά χυμός αζύμωτος. Οι Ναζιρίτες είχαν απαγορευμένα τα σταφύλια αλλά οι Εσσαίοι παρατήρησαν μια αντίφαση στις γραφές επειδή το κρασί εξυπηρέτησε το θεϊκό συμπόσιο. Συνήγαγαν ότι είτε αυτό το κρασί ήταν ύδωρ και το αποκάλεσαν νέο κρασί, ή ότι το κρασί ήταν αποδεκτό ακόμη και σε έναν Ναζίρ εφ' όσον δεν ζυμώθηκε. Προφανώς ο χυμός του σταφυλιού δεν θα μπορούσε να κρατηθεί για πολύ χωρίς να ζυμωθεί, οπότε στην πράξη, το νέο κρασί σήμαινε συνήθως το ύδωρ.

Μια ανόητη κριτική είναι ότι ο Ιησούς απαίτησε από τους οπαδούς του να μην ορκίζονται, που σήμαινε ότι ο όρκος ήταν κάτι το απαγορευμένο. Αυτό είναι εξ ολοκλήρου Εσσαιανικό. Οι Εσσαίοι έπαιρναν όρκο μόνο στην εισαγωγή τους και ο λόγος τους έπειτα ήταν η δέσμευσή τους. Οι Εσσαίοι δεν είχαν κανένα κώλυμα εκτός από την περιτομή, την κατάρα για τους εχθρούς, τους Ρωμαίους και τους Εβραίους συνεργάτες τους.

Η μοναδική διαφορά μεταξύ των οπαδών του Ιησού και των κοινοτήτων των Εσσαίων είναι ότι οι οπαδοί του Ιησού δεν ήταν εκπαιδευμένοι Εσσαίοι. Ήταν εξελληνισμένοι και ήταν ευτυχής με το να γίνουν ξανά δεκτοί στον Ιουδαϊσμό πριν από την ημέρα της εκδίκησης του Θεού, αλλά δεν είχαν την κανονική περίοδο εισαγωγής. Ο Ιησούς θεώρησε ότι δεν υπήρχε κανένας χρόνος για τους νεοφώτιστους του να περάσουν μέσω των τριών ετών κατάρτισης, που απαιτούνταν για να γίνουν ορθόδοξοι Eσσαίοι, επειδή το βασίλειο του Θεού ήταν κοντά! Αντ' αυτού, καλούσε τους Εβραίους να καθαριστούν πνευματικά και φυσικά με τη μεταμέλεια και να βαφτιστούν στην προσδοκία της επικείμενης άφιξης του βασιλείου του Θεού. Η κατοχή των κανόνων της κοινότητας των Εσσαίων, που διαβάστηκε σ΄αυτούς στην επί του όρους ομιλία , έπρεπε να αρκέσει σαν εκπαιδευτική.

Μετά από τις τελευταίες αποτυχίες και τη σταύρωση του Ιησού, οι κύριοι οπαδοί του θεώρησαν ότι είχε αναστηθεί από τους νεκρούς την τρίτη ημέρα ως ο πρώτος των Αγίων, ανακοινώνοντας το βασίλειο σύμφωνα με την προφητεία του Ωσηέ. Το βασίλειο θα έφθανε μέσα σε σαράντα έτη . Εκείνα τα σαράντα έτη ήταν η περίοδος που μεταφέρθηκε ο χριστιανισμός από την Παλαιστίνη στην Ασία και την Ελλάδα και τη Ρώμη, ως Εθνική μυστηριακή θρησκεία .

Υποστηρίζεται ότι η Κουμράν δεν ήταν κοινότητα των Εσσαίων αλλά ένας ξενώνας για τους ταξιδιώτες και τους εμπόρους. Επίσης, έχει υποστηριχτεί ότι το μιλιταριστικό ύφος σε μερικούς από τους κυλίνδρους αντιστρατεύεται την προέλευση των Εσσαίων, αλλά δείχνει την πηγή της από τους Εβραίους Ζηλωτές . Ο Norman Golb, του πανεπιστημίου του Σικάγου, θεωρεί ακόμη ότι τα χειρόγραφα της Νεκράς θάλασσας δεν γράφτηκαν από οποιουσδήποτε γραφείς των Εσσαίων ,αλλά ήταν πολύτιμες εβραϊκές θρησκευτικές βιβλιοθήκες που κρύφτηκαν στις σπηλιές κατά τη διάρκεια του πολέμου του 70, και ότι η Κουμράν ήταν ένα φρούριο, όχι ένα μοναστήρι, και μέρος μιας αλυσίδας φρουρίων που χτίστηκαν από τον Ηρώδη , συμπεριλαμβανομένου και του Machaerus, το οποίο μπορεί να φανεί από την Κουμράν και το Ηρώδιον. Τελικά οι κριτικοί λένε ότι ο διδάσκαλος της δικαιοσύνης, που βρίσκεται στους κυλίνδρους ,δεν μπορεί να ταυτιστεί με τον Ιησού Χριστό.

Καμία από αυτές τις κριτικές δεν έχει τη παραμικρή επίδραση στην υπόθεση ότι ο Ιησούς ήταν ένας Εσσαίος. Η κοινότητα της Κουμράν ήταν βεβαίως η έδρα των Εσσαίων, αλλά αυτό δεν την αποκλείει από την ύπαρξη της τόσο σαν ένα μοναστήρι όσο και σαν ξενώνας για τους ταξιδιώτες. Τα περισσότερα μεσαιωνικά μοναστήρια ήταν επίσης ξενώνες για τους ταξιδιώτες. Μπορούν να υπάρξουν λίγες σέκτες που υποστηρίζουν ότι είναι "δίκαιες" και ότι δεν συμπαραστέκονται στη διάβαση των ξένων. Πράγματι, οι Εσσαίοι, όπως ξέρουμε από τον Ιώσηπο, είχαν σαν καθήκον να φροντίζουν τους διακινούμενους αδελφούς τους.

Το μιλιταριστικό ύφος σε αρκετούς από τους κυλίνδρους είναι επειδή οι Εσσαίοι ήταν Ζηλωτές. Ένας "Ζηλωτής" είναι "Ζηλωτής για το νόμο του Μωυσή". Μεταξύ των νόμων του Μωυσή υπήρξαν νόμοι που απαγόρευαν στους Εβραίους την επαφή με τους αλλοδαπούς. Δεδομένου ότι ο Θεός ήταν ο εννοιολογικός βασιλιάς του Ισραήλ, ήταν ο νόμος του που απαγόρευε στους Εβραίους να λατρεύουν οποιονδήποτε άλλο Θεό. Με την αποδοχή των Ρωμαίων ως κυβερνητών του Ισραήλ, οι Εσσαίοι θεώρησαν ότι είχαν βάλει κάποιον, τον βασιλιά των Εθνικών, πάνω από το Θεό. Αποφάσισαν να το αλλάξουν αυτό και συμμετείχαν τελικά στον εβραϊκό πόλεμο ενάντια στους Ρωμαίους, όπως ο Ιώσηπος αναγνωρίζει, παρά την ιστορία του ότι οι Εσσαίοι ήταν ειρηνικοί.

Όσον αφορά τις ιδέες του Golb, φαίνεται αρκετά πιθανό ότι, αντιμετωπίζοντας τις λεγεώνες των κατακτητών, οι βιβλιοθήκες του ναού εμπιστεύτηκαν τη φύλαξή τους στους Εσσαίους , οι οποίοι είχαν τις δικές τους κρυμμένες βιβλιοθήκες και γνώριζαν καλά την περιοχή. Η Κουμράν πήρε μέρος σε κάποια μάχη ή πολιορκία, πιθανώς κατά τη διάρκεια του εβραϊκού πολέμου, αλλά , εάν σχεδιάστηκε σαν φρούριο, σχεδιάστηκε από ανόητους. Κατά γενική ομολογία ο κεντρικός πύργος χτίστηκε μαζικά αλλά το υπόλοιπο των τοίχων είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από οχυρώσεις. Αγνόησαν τα υψηλότερα εδάφη και, εν τούτοις προστατεύονταν από βαθιά φαράγγια στις δύο πλευρές και άλλα δύο που ήταν εκτεθειμένα σε μια απλή επίθεση. Η παροχή νερού κοβόταν εύκολα και, αν και είχε ογκώδεις δεξαμενές που αποθήκευαν ένα μεγάλο ποσό ύδατος, προστατεύονταν μόνο από αδύναμους εξωτερικούς τοίχους.

Η ύπαρξη της φάνηκε άσκοπη και ανίσχυρη επειδή μπορούσε εύκολα να απομονωθεί από έναν μικρό στρατό. Φαίνεται ότι οι Ρωμαίοι είχαν ελάχιστη δυσκολία στη κατάληψη του "φρουρίου" στα 68 μ.χ. αντίθετα από το φρούριο της Μασάδας, που χτίστηκε πάνω σε ένα βουνό, όπου οι Ζηλωτές αντιστάθηκαν στην πολιορκία από τους Ρωμαίους για τρία έτη πριν διαπράξουν μαζική αυτοκτονία για να αποφευχθεί η σκλαβιά στα 74μ.χ.

Οι αναγνώστες των χειρογράφων της Νεκράς θάλασσας βρίσκουν σ'αυτούς έναν διδάσκαλο της δικαιοσύνης που πήρε τους δίκαιους μαζί του στην έρημο σαν διαμαρτυρία για τη σπίλωση του ναού της Ιερουσαλήμ. Είναι δύσκολο να φανεί γιατί αυτό το άτομο δεν θα μπορούσε να προσδιοριστεί με τον Ιησού εκτός από το ότι οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι όλα συνέβησαν έναν αιώνα νωρίτερα. Δεν είναι εντούτοις αρκετά σαφές ότι οι επόμενοι ηγέτες των Εσσαίων δεν πήραν έπειτα τον τίτλο του δίκαιου διδασκάλου. Ο Ιησούς περιγράφεται συχνά ως διδάσκαλος και καλείται ακόμη και Κύριος, ο τίτλος που δίνεται από τους Εσσαίους στον ηγέτη τους.

Οι θεραπευτές ήταν ένας Αιγυπτιακός κλάδος των Εσσαίων. Τα σκεύη που περιείχαν τους κυλίνδρους είχαν ένα αιγυπτιακό σχέδιο από Αιγυπτιακό μελάνι. Μήπως η ιστορία του Ευαγγελίου υπήρξε πριν από την εφεύρεση του Χριστιανισμού και συντάχθηκε από τους θεραπευτές μοναχούς στην Αλεξάνδρεια; Ο Ευσέβιος, σε μια στιγμή ασυνήθιστης τιμιότητας, βεβαίωσε ότι οι θεραπευτές μοναχοί ήταν Χριστιανοί πριν από τη γέννηση του Χριστού. Η Διήγησης και το Γνωμολογικό θεωρήθηκαν ως οι αρχικές ιερές πηγές των Αιγυπτιακών Εσσαίων από τα οποία οι Ευαγγελιστές συνέταξαν τα Ευαγγέλια τους. Λέγεται ότι ένα μεγάλο μέρος του μύθου του Ιησού Χριστού μπορεί να βρεθεί στο βιβλίο του Ενώχ, ένα βιβλίο που θαυμάζεται πολύ στη Νεκρά θάλασσα από τους Εσσαίους.

Το βιβλίο Ενώχ, ένα ψευδεπίγραφο του εγγονού του Αδάμ, είναι τα υπολείμματα μιας λογοτεχνίας που αποτελείται από τις εργασίες τουλάχιστον πέντε άγνωστων εβραϊκών συγγραφέων, και που γράφτηκε στους τελευταίους δύο αιώνες π.χ. Σε αυτό το βιβλίο βρίσκουμε αρχικά τους υψηλούς τίτλους: Ο Μεσσίας, ο δίκαιος, και ο εκλεκτός που χρησιμοποιήθηκαν από τους πιο πρώην Χριστιανούς και παραχωρήθηκαν στον Ιησού το Ναζωραίο. Ο " υιός του Ανθρώπου" βρίσκεται επίσης συχνά στις ομοιότητες του Ενώχ ( Eν 37-71), αλλά στους κυλίνδρους της Κουμράν οι ομοιότητες δεν εμφανίζονται και υπάρχει αντ' αυτών το βιβλίο των γιγάντων, έτσι οι ομοιότητες φαίνονται να είναι μια χριστιανική αντικατάσταση για το βιβλίο των γιγάντων. Η λογοτεχνία του Ενώχ βρίθει από χριστιανικά δόγματα όπως το μεσσιανικό βασίλειο, η κόλαση, η ανάσταση , η δαιμονολογία, οι επτά ουρανοί, και η χιλιετία, τα οποία έχουν ληφθεί ομαδικά από την Περσία και τους μύθους των Βαβυλωνίων. Υπάρχουν πολλά χωρία που προέρχονται από τον Ενώχ, ή αρκετά κοντινά , σε μερικά σημεία των Ευαγγελίων και των επιστολών.

Σε οποιοδήποτε εκτός από το μέσο χριστιανικό οπαδό, είναι γνωστό ότι η φράση Ιησούς ο Ναζωραίος ,που συναντιέται στα ελληνικά Ευαγγέλια, δεν εννοεί τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, σύμφωνα με την κανονική χριστιανική ερμηνεία που είναι κατά "οφθαλμοφανή" τρόπο η αλήθεια του Θεού. Οι μεταφραστές της Βίβλου έχουν εκλάβει άτιμα την απόδοση του Ναζωραίου από το Ναζαρέτ, ένα χωριό που λίγοι ειδικοί άνθρωποι θεωρούν ότι υπήρχε για πάνω από τρεις αιώνες μετά από τη γέννηση του Ιησού. Δεν υπάρχει καμία τέτοια θέση Ναζαρέτ τόσο στην παλαιά διαθήκη ή στις εργασίες του Ιώσηπου, ή στους πρόωρους χάρτες των Αγίων Τόπων. Στον τέταρτο αιώνα, όταν οι Χριστιανοί Ρωμαίοι βρήκαν τη Ναζαρέτ, αυτή δεν υπήρξε, υποδεικνύοντας απλά ένα κατάλληλο σημείο με εκείνο το όνομα. Ο τίτλος Ναζωραίος έχει πολλαπλάσιες έννοιες επειδή οι Εσσαίοι ευχαριστιόταν με τα ευσεβή λογοπαίγνια στα αραμαϊκά.

Η συνέχεια στο δεύτερο μέρος...