Ιερές Μπίζνες στην υπό κατοχή Χρεωκοπημένη Ελλάδα

Σε "Ιερή" μπίζνα έχουν μετατραπεί τα τάματα στην "Παναγία" της Τήνου. Κοσμήματα και αναθήματα των χιλιάδων πιστών για παράκλησή ή “ευχαριστώ” λιώνονται στην Τουρκία, επιστρέφουν ως πλάκες χρυσού και στην συνέχεια το Ίδρυμα της Τήνου τα πουλά στην τράπεζα της Ελλάδας και εισπράττει μετρητά. 

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΟΥΝ
Γιατί λιώνονται στην Τουρκία; Που πηγαίνουν τα χρήματα αυτά; Ωφελούνται κάποιοι; Φορολογούνται; Βοηθούνται οι Χρεοκοπημένοι πιστοί την ίδια ώρα που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να βγαίνουν σε πλειστηριασμούς;

Στην σοκαριστική αυτή αποκάλυψη προχωρούν τα Παραπολιτικά, ύστερα από βαλίτσα που βρέθηκε στο "Ελευθέριος Βενιζέλος" και η οποία έκρυβε την συμφωνία. Συγκεκριμένα, πριν από λίγες ημέρες, στις 8 του μηνός, οι τελωνειακοί υπάλληλοι του αεροδρομίου μπλόκαραν αποσκευή μέσα στην οποία κρύβονταν επτά πλάκες χρυσού. Ο επιβάτης, με τα αρχικά Κ.Μ., ταξίδευε από την Τουρκία και δήλωσε στους έκπληκτους υπαλλήλους ότι ο χρυσός προερχόταν από λιωμένα τάματα στη Μεγαλόχαρη. Η πολύτιμη αποσκευή κρατήθηκε από τους τελωνειακούς, καθώς έλειπαν ορισμένα παραστατικά που ο ελεγχόμενος διαβεβαίωσε ότι θα προσκόμιζε.

Στην "απόδειξη παραλαβής αποσκευών επιβάτου" αναφέρονται τα πλήρη στοιχεία του εμπόρου πολύτιμων μετάλλων από την Κρήτη, καθώς και ότι κρατήθηκε στο αεροδρόμιο "βαλίτσα περιέχουσα επτά πλάκες χρυσού, βάρους 7 κιλών και 82 γραμμαρίων".

Πριν από τον 15Αύγουστο 
Το συμφωνητικό μεταξύ του Πανελλήνιου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου και του εμπόρου που υπογράφηκε δύο ημέρες πριν από τον Δεκαπενταύγουστο και την κοσμοσυρροή στην Τήνο, στις 13/8/2015, περιγράφει λεπτομερώς τους όρους του "χρυσού" deal.

"Η ως ανωτέρω ορισθείσα ποσότητα είκοσι ενός (21) κιλών καθαρού χρυσού θα παραδοθεί από τον δεύτερο συμβαλλόμενο σε είκοσι ένα (21) ράβδους, βάρους ενός (1) κιλού εκάστη, κάθε μία από τις οποίες θα φέρει σφραγισμένη κατά τη χύτευση την αρίθμηση και την πιστοποίηση του διεθνώς αναγνωρισμένου χυτηρίου NADIR, μέλους του London Bullion Market, και θα συνοδεύεται απαραίτητα από πιστοποιητικά έγγραφα που θα βεβαιώνουν τη γνησιότητά της".

Για την ανταλλαγή του χρυσού στήνεται μια ολόκληρη επιχείρηση, με αυστηρά χρονοδιαγράμματα."Η παράδοση των ράβδων κράματος και η παραλαβή των ράβδων καθαρού χρυσού θα πραγματοποιηθεί στα γραφεία του ΠΙΙΕΤ τμηματικά σε τρεις φάσεις, κατά το χρονικό διάστημα από την υπογραφή της παρούσας σύμβασης έως 25 Αυγούστου, σε ημέρες και ώρες που θα καθορισθούν για λόγους ασφαλείας μεταξύ των δύο συμβαλλομένων, ως εξής: Α) Ο δεύτερος συμβαλλόμενος θα παραλαμβάνει μία (κατά σειρά) ράβδο κράματος κάθε φορά, έχοντας υποχρέωση εντός 72 ωρών να επιστρέφει παραδίδοντας επτά (7) ράβδους καθαρού χρυσού του ενός (1) κιλού εκάστη, πιστοποιημένες σύμφωνα με το άρθρο 1 του παρόντος, οπότε και θα παραλαμβάνει την επόμενη κατά σειρά ράβδο κράματος".

Μάλιστα, για την ανταλλαγή ο έμπορος καλείται να καταβάλει ως εγγύηση ποσό 200.000 ευρώ, που φυλάσσεται σε χρηματοκιβώτιο για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά. "Η ως άνω διαδικασία θα πραγματοποιηθεί υπό τους ίδιους ακριβώς όρους και για τις τρεις ράβδους κράματος, μέχρι δηλαδή ο πρώτος συμβαλλόμενος να παραδώσει και τις τρεις ράβδους κράματος στον δεύτερο συμβαλλόμενο, ο δε τελευταίος να έχει παραδώσει στον πρώτο συμβαλλόμενο τη συνολική ποσότητα των (21) κιλών καθαρού και ως άνω πιστοποιημένου χρυσού. Β) Ο δεύτερος συμβαλλόμενος, προσερχόμενος για την παραλαβή της πρώτης κατά σειρά ράβδου, θα καταθέσει στο ΠΙΙΕΤ ως εγγύηση για την καλή εκτέλεση της παρούσας σύμβασης το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ σε μετρητά, το οποίο με ευθύνη του ΠΙΙΕΤ θα φυλαχθεί σε χρηματοκιβώτιο και θα παραδοθεί στον δεύτερο συμβαλλόμενο μετά την ομαλή ολοκλήρωση και των τριών σταδίων της διαδικασίας, με βάση την οποία πρέπει να έχει παραδώσει στο ΠΙΙΕΤ τη συνολική ποσότητα των (21) κιλών καθαρού και πιστοποιημένου χρυσού. Η ως άνω εγγύηση των διακοσίων (200.000) ευρώ, σε περίπτωση παράβασης των όρων εκτέλεσης της παρούσας σύμβασης που αφορούν στη διαδικασία, στις προϋποθέσεις και στους όρους παράδοσης των ράβδων κράματος και παραλαβής των ράβδων καθαρού χρυσού, θα εκπέσει εξολοκλήρου υπέρ του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, η δε εκτέλεση της σύμβασης θα διακοπεί αυτοδίκαια".

Ο χρυσός αγοράζεται τελικά από την Τράπεζα της Ελλάδος και το Ιδρυμα της Τήνου παίρνει μετρητά. Ωστόσο, μέχρι να γίνει αυτό, η γνησιότητα των ράβδων μπορεί να αμφισβητηθεί. "Η παραλαβή των ράβδων από τον πρώτο συμβαλλόμενο δεν συνεπάγεται την οριστική αποδοχή της γνησιότητας των ράβδων και την αποδοχή της συμφωνηθείσας περιεκτικότητάς τους σε καθαρό χρυσό, καθώς δικαιούται να αξιώσει κάθε ανάλογη αποζημίωση από τον δεύτερο συμβαλλόμενο, σε περίπτωση που σε μεταγενέστερο χρόνο, μέχρι και την αγορά των ράβδων από την Τράπεζα της Ελλάδος, διαπιστωθεί διαφοροποίηση από αυτά που συμφωνήθηκαν και πιστοποιήθηκαν όσον αφορά το βάρος των είκοσι ενός (21) κιλών καθαρού χρυσού που πρέπει να περιέχουν οι ράβδοι που θα παραδοθούν από τον δεύτερο συμβαλλόμενο".

Τι αναφέρει το συμφωνητικό που έχουν υπογράψει
Τα τάματα στην Παναγία, όπως φαίνεται, λιώνουν και γίνονται αρχικά ράβδοι κράματος, οι οποίες στη συνέχεια παραδίδονται στους εμπόρους, που τις μεταφέρουν σε χυτήρια του εξωτερικού, εν προκειμένω στην Τουρκία, ώστε να μετατραπούν σε καθαρό χρυσό και να επιστρέψουν στην Τήνο.

Τα "Π" αποκαλύπτουν και το συμφωνητικό που έχει συνάψει με συγκεκριμένο έμπορο πολύτιμων μετάλλων ο νόμιμος εκπρόσωπος του Πανελληνίου Ιδρύματος Ευαγγελίστριας Τήνου για την επεξεργασία "ράβδων κράματος χρυσού, οι οποίες προέρχονται από τήξη δωρηθέντων τιμαλφών ακατάλληλων για ιερή χρήση". Για την ακρίβεια, αντικείμενο της συμφωνίας είναι η "ανταλλαγή ράβδων κράματος χρυσού από τηχθέντα τιμαλφή με ράβδους καθαρού χρυσού διεθνώς αναγνωρίσιμης πιστοποίησης".

Ο έμπορος, δηλαδή, παραλαμβάνει τις ράβδους κράματος και παραδίδει χρυσό υψηλής ποιότητας. "Ο δεύτερος συμβαλλόμενος θα παραδώσει καθαρό χρυσό διεθνώς αναγνωρίσιμης πιστοποίησης, αποδεκτής μορφής, για αγορά από την Τράπεζα της Ελλάδος, συνολικού βάρους είκοσι ενός (21) κιλών, και θα παραλάβει τις κατά τα ανωτέρω τρεις (3) ράβδους κράματος χρυσού που κατέχει ο πρώτος συμβαλλόμενος και για τις οποίες έχει πραγματοποιήσει ανάλυση περιεκτικότητας σε καθαρό χρυσό από δείγματα που έλαβε, με βάση τα οποία και υπέβαλε την προσφορά του. Σύμφωνα με την ανωτέρω ανάλυση που πραγματοποίησε ο δεύτερος συμβαλλόμενος, οι τρεις ράβδοι κράματος έχουν μέση περιεκτικότητα σε καθαρό χρυσό 510/1.000, περιεκτικότητα αποδεκτή και από τον πρώτο συμβαλλόμενο με βάση δύο προγενέστερες αναλύσεις που έχει στη διάθεσή του".

Στη συμφωνία προβλέπεται και μερίδιο για τον έμπορο: "Το συνολικό βάρος των δειγμάτων από τις τρεις ράβδους που παρέλαβε ο δεύτερος συμβαλλόμενος και ανέρχεται σε είκοσι (20) γραμμάρια δεν θα επιστραφεί, αφού αποτελεί μέρος του συνολικού βάρους των τριών ράβδων κράματος που δικαιούται να παραλάβει, μόλις παραδώσει τον ως άνω συμφωνηθέντα καθαρό χρυσό".

Και έκδοση παραστατικών
Στο συμφωνητικό μεταξύ του εμπόρου και του ΠΙΙΕΤ αναφέρεται ότι ο πρώτος είναι υποχρεωμένος να τηρήσει το γράμμα του νόμου σε επίπεδο παραστατικών: "Ο δεύτερος συμβαλλόμενος, τόσο για τη μεταφορά και την παράδοση των ράβδων καθαρού χρυσού όσο και για την παραλαβή και τη μεταφορά των ράβδων κράματος χρυσού, οφείλει να εκδώσει τα κατά περίπτωση νόμιμα παραστατικά. Το ΠΙΙΕΤ είναι νόμιμος κάτοχος των, κατά τα ανωτέρω, ράβδων κράματος χρυσού, οι οποίες προέρχονται από τήξη δωρηθέντων τιμαλφών ακατάλληλων για ιερή χρήση, για τα οποία έχουν εκδοθεί τα απαραίτητα γραμμάτια παραλαβής και λογιστικής χρέωσής τους στα επίσημα βιβλία του Λογιστηρίου".

Για τον εντοπισμό της βαλίτσας με τις επτά πλάκες χρυσού στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" ενημερώθηκαν όλες οι αρμόδιες Αρχές, καθώς ο έμπορος δεν είχε μαζί του όλα τα απαραίτητα παραστατικά, ενώ ερωτήματα προκαλεί και το γεγονός ότι το πολύτιμο φορτίο έφτασε στην Ελλάδα κρυμμένο σε βαλίτσα.

ΠΗΓΗ: 
1. http://www.parapolitika.gr/article/321712/ieri-mpizna-stin-tino-ravdoi-hrysoy-me-ta-tamata-stin-panagia
2. http://www.news.gr/ellada/koinonia/article/238375/lionoyn-ta-tamata-ths-thnoy-sthn-toyrkia-kai-poyla.html

 

8 Νοεμβρίου 392 μκχ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Πάνω από 1622 χρόνια υπό διωγμό Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΟΥΝ;


Σαν σήμερα 8 Νοεμβρίου 392 μκχ ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Θεοδόσιος (ο αποκαλούμενος από τους Χριστιανούς Μέγας)  καταργεί με διάταγμα του την Ελληνική Θρησκεία και απαγορεύει την προσέλευση των Ελλήνων στους προγονικούς Ναούς

Ξεσπάει νέο κύμα διώξεων  κατά των Ελλήνων. Ιερείς δολοφονούνται, Ναοί λεηλατούνται και ισοπεδώνονται από πιστούς της Θρησκείας της Αγάπης. Έλληνες συλλαμβάνονται και ή δολοφονούνται επιτόπου από αιμοδιψείς Χριστιανούς ή στέλνονται σε στρατόπεδα συγκεντρώσεων. Ο Χριστιανικός Μεσαίωνας έχει ξεκινήσει. Μάταιες οι εκκλήσεις σοφών όπως του Λιβάνιου προς τον Ρωμαίο Εγκληματία Αυτοκράτορα.

Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος αναφέρει: "Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο χριστιανισμός κατά της ειδωλολατρείας".  Αναλυτικά:

".... Συγχρόνως εξέδωκε νόμους αυστηρούς, δι' ών αφηρείτο εκ μέσου νυν μεν τούτο, νυν δ' εκείνο του αρχαίου ελληνικού βίου και ιδίως του αρχαίου ελληνικού θρησκεύματος. Ο Θεοδόσιος κατήργησεν εν έτει 394, δια νόμου, τον μέγαν ολυμπιακόν αγώνα, κατά την 293 Ολυμπιάδα αφ' ής ενίκησεν ο Κόροιβος, και εξέλιπεν ούτω τότε δια παντός η επιφανεστάτη εκείνη των αρχαίων ελληνικών πανηγύρεων.

 Ωσαύτως, επί βαρυτάταις χρηματικαίς ζημίαις και ύστερον επί ποινή θανάτου, απηγορεύθησαν αλληλοδιαδόχως αι εν ημέρα και εν νυκτί θυσίαι, αι ιεροσκοπίαι, η των ειδώλων λατρεία, η εις τους ναούς είσοδος και εν γένει πάσα δημοσία και απόρρητος τελετή του αρχαίου θρησκεύματος. Καθώς δε συνήθως συνέβαινε περί τα τοιαύτα η εκτέλεσις των νόμων τούτων υπερέβαλε πολλάκις και αυτήν αυτών την δεινήν αυστηρότητα. Οι κατά τας επαρχίας εξηγριωμένοι όχλοι, μη αρκούμενοι εις την κατάργησιν της λατρείας, ήθελον να καταστρέψωσι και αυτά τα οικοδομήματα εντός των οποίων αύτη ετελείτο.

Αι πολιτικαί αρχαί ηναγκάζοντο να ενδώσωσιν ή έβλεπον αδιαφόρως την τοιαύτην των μνημείων εκείνων κατεδάφισιν. Τινές δε των επισκόπων και οι πλείστοι των μοναχών συνετέλουν προθυμότατα εις τον όλεθρον τούτον. Εις μάτην διεμαρτύροντο οι εθνικοί, εις μάτην ο περιώνυμος σοφιστής Λιβάνιος, επ' ελπίδι του να συγκινήση την ψυχήν του Θεοδοσίου, περιέγραφεν υπερβολικώτερον ίσως της αληθείας τα παθήματα του αρχαίου θρησκεύματος,λέγων προς τοις άλλοις, <οι δε μελανειμονούντες ούτοι... θέουσιν εφ' ιερά, ξύλα φέροντες και λίθους και σίδηρον, οι δε, και άνευ τούτων, χείρας και πόδας... των πρώτων δε κειμένων, δρόμος επί τα δεύτερα και τρίτα, τολμάται μεν ούν καν ταις πόλεσι, το πολύ δε εν τοις αγροίς... χωρούσι τοίνυν δια των αγρών ώσπερ χείμαρροι κατασύροντες δια των ιερών τους αγρούς.

Η φωνή αυτού δεν εισηκούσθη και το έργον της καταστροφής εκηκολούθησε. Τότε ανετράπη εκ βάθρων ο εν Αλεξανδρεία περίφημος ναός του Σεράπιδος, πάλαι ποτέ οικητήριον των επιστημών, και σώζων έτι κατά τους χρόνους τούτους τινά της αρχαίας σοφίας ίχνη. Τότε κατηδαφίσθη ο εν Απαμεία περικαλλής του Διός ναός. Τότε ηφανίσθησαν πλείστα άλλα της τέχνης αριστουργήματα ιδίως εν Συρία και εν Αιγύπτω' εις την ενταύθα Ελλάδα κατ' ευτυχίαν δεν φαίνονται τα τοιαύτα γενόμενα, ίσως διότι οι εθνικοί ήσαν ενταύθα πολλοί έτι και ισχυροί, ώστε οι του νέου δόγματος οπαδοί δεν ετόλμων να επιτεθώσι κατ' αυτών τοσούτον απροκαλύπτως. Τοιουτοτρόπως επί Θεοδοσίου εθριάμβευσεν ο χριστιανισμός κατά της ειδωλολατρείας,....."


Μερικά από αυτά τα διατάγματα είναι:

16.10.2. Προς Μαδαλιανόν, βοηθό Έπαρχο της Διοικήσεως
Ας σταματήσει η ψευδής πίστη κι ας καταργηθεί η τρέλα των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας τον νόμο [...] τολμήσει να τελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί πάραυτα με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει.

16.10.4 Προς Ταύρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου
Επιθυμούμε να κλείσουν αμέσως όλοι οι ναοί σε όλους τους τόπους και σε όλες τις πόλεις και να απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, έτσι ώστε να μην έχουν την δυνατότητα οι απολωλότες να διαπράξουν αμαρτία. Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως τύχει και κάποιος διαπράξει το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό. Διατάσσουμε ότι η περιουσία όποιου τιμωρηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο θα περιέλθει στο αυτοκρατορικό ταμείο....

16.10.6
Διατάσσουμε όπως υποβληθούν στην ποινή του θανάτου όσοι αποδειχθεί ότι τελούν θυσίες ή λατρεύουν αγάλματα.
 
16.10.10 Προς Αλβίνον Έπαρχο του Πραιτωρίου
Κανείς δεν θα μολυνθεί με σφάγια. Κανείς δεν θα σφάξει αθώο θύμα. Κανείς δεν θα πλησιάσει τα ιερά, κανείς δεν θα διασχίσει τους ναούς, ούτε και θα τιμήσει εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, γιατί θα κριθεί ένοχος με βάση και τους ανθρώπινους και τους θείους νόμους.

16.10.12 Προς Ρουφίνον, Έπαρχο του Πραιτωρίου
Κανείς απολύτως [...] σε κανέναν τόπο και σε καμία πόλη δεν θα θυσιάσει αθώο σφάγιο σε άψυχα αγάλματα. Δεν θα τιμήσει, διαπράττοντας κρυφά αυτήν του την ανηθικότητα, τον Λάρητα του με φωτιά, την Τύχη του με κρασί, τους Πενάτες του με αρώματα. Δεν θα ανάψει λυχνάρια σε αυτούς, δεν θα τοποθετήσει λιβάνι μπροστά τους, ούτε θα κρεμάσει στεφάνια προς τιμήν τους... (κατάσχεση σπιτιού και περιουσίας για τα δεύτερα).

16.10.14 προς Καισάριον Έπαρχο του Πραιτωρίου
Εάν με τους παλαιούς νόμους είχαν δοθεί προνόμια σε ιερείς (sacerdotes), ministri, perfecti ή ιεροφάντες των παλαιών μυστηρίων, γνωστούς με τα ως άνω ονόματα ή με άλλα, τα προνόμια αυτά θα καταργηθούν εντελώς....

16.10.16. προς Ευτυχιανόν, Έπαρχον του Πραιτωρίου
Εάν υπάρχουν ναοί σε επαρχιακές περιοχές θα καταστραφούν χωρίς φασαρία ή οχλαγωγία. Γιατί μόνο όταν θα έχουν γκρεμιστεί και εξαλειφθεί από προσώπου γης, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση επάνω στην οποία στηρίζονται οι δεισιδαιμονίες...

16.10.19 προς Κούρτιον Έπαρχο του Πραιτωρίου [....] Δεν θα επιτρέπεται διόλου να τελούνται  συμπόσια για τον εορτασμό ιερόσυλων τελετουργιών σε νεκροταφεία ή να εορτάζεται οποιαδήποτε επίσημη τελετή. Δίνουμε στους επισκόπους αυτών των περιοχών το δικαίωμα να χρησιμοποιούν εκκλησιαστική ισχύ για να αποτρέψουν τέτοιες πρακτικές (και ακολούθησε το γνωστό πάρτυ καταστροφών και διώξεων)...

16.10.20 [....] διατάσουμε, ότι όλα τα μέρη που το εσφαλμένο δόγμα των παλαιών είχε εκχωρήσει στις ιερές τους τελετές θα περιέλθουν στην ιδιοκτησία του αυτοκρατορικού μας ταμείου και μετά θα δίνονται στην χριστιανική εκκλησία.

16.10.25 προς Ισίδωρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου [....]
Διατάσσουμε όλα τα ιερά τους και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμη άθικτα ακόμη και τώρα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και θα εξαγνιστούν με την ύψωχη του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας....

16.10.22 προς Ασκληπιόδοτον, Έπαρχο του Πραιτωρίου Οι ρυθμίσεις νόμων που έχουν ήδη εκδοθεί θα εξαλείψουν όσους ειδωλολάτρες υπάρχουν, αν και πιστεύουμε ότι μέχρι τώρα δεν έχει μείνει κανείς πια...

Από όλα τα παραπάνω που έχουμε παραθέσει είναι προφανές πως επιβλήθηκε στους Έλληνες ο Χριστιανισμός από τους Ρωμαίους κατακτητές. Καταργώντας την Ελληνική Θρησκεία και κάθε έκφραση της δηλαδή την οικιακή λατρεία,  την δημόσια λατρεία, καταργώντας τα ιερατικά αξιώματα, αρπάζοντας τις περιουσίες των Ναών και των Ελλήνων και σε όσους αντιστάθηκαν η μόνη ποινή  ήταν ο θάνατος. Δηλαδή ο Χριστιανισμός επιβλήθηκε με την Γενοκτονία των ΕΛΛΗΝΩΝ. 

Αυτή η Γενοκτονία πότε θα αναγνωρισθεί;

Πηγές:
1. Κ.Παπαρρηγόπουλος - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, Βιβλίον όγδοον, σελ. 264-266
2. Codex Theodosianus XVI - X De pafanis, sacrificiis et templis
3. Αφροδίτης Καμάρα στις εκδόσεις Κατάρτι "Η αντιπαγανιστική νομοθεσία της Ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέσα από τους Κώδικες)
 

 

Οι «σύγχρονες» Καρυάτιδες και οι διαχρονικά ανθΈλληνες ρασοφόροι

Μια πρωτότυπη διαμαρτυρία για την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα έγινε το Σαββατοκύριακο 6/7 Ιουνίου 2014 στο Λονδίνο και χάρισε μοναδικές μουσικές στιγμές σε όσους ήταν εκεί και παρακολούθησαν την performance - διαμαρτυρία για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Και για άλλη μια φορά οι ρασοφόροι δυνάστες έδειξαν το ανθελληνικό τους πρόσωπο.

  
Η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο, Σόνια Θεοδωρίδου και ο διακεκριμένος μαέστρος Θεόδωρος Ορφανίδης ,  που έχουν δημιουργήσει το κίνημα «Beautiful Greece», ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον συνθέτη Παντελή Παυλίδη, και με τη συμβολή έξι ηθοποιών, υπό τις οδηγίες της Έλντας Πανοπούλου, έδωσαν μία ξεχωριστή παράσταση έξω από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο, αφού προηγουμένως επισκέφθηκαν το Βρετανικό Μουσείο και το High Park. Η Σόνια Θεοδωρίδου με τις έξι κοπέλες ντυμένες στα λευκά μπήκαν στο Βρετανικό Μουσείο αναζητώντας τη χαμένη «αδελφή τους». Η σιωπή αναμείχτηκε με το δέος και τον σεβασμό και παραμέριζαν για να περάσουν οι «σύγχρονες» Καρυάτιδες.

Στη συνέχεια, το Hyde Park γέμισε από τις γαλανόλευκες σημαίες της αποστολής, και την επομένη , ανήμερα της Πεντηκοστής, έξω από την εκκλησία της "Αγίας Σοφίας", παρουσιάστηκε μία 12λεπτη , μουσικοθεατρική παράσταση , βασισμένη σε μελωδίες του συνθέτη Παντελή Παυλίδη. Εκεί η Σόνια Θεοδωρίδου και η ομάδα της έφθασαν πεζή με τον κόσμο να χειροκροτεί και να επευφημεί την όλη προσπάθεια.

Οι μόνοι που δεν στάθηκαν στο πλευρό της διάσημης Ελληνίδας σοπράνο ήταν οι άνθρωποι της Εκκλησίας που προμηθεύτηκαν λουκέτα για να κλείσουν τις πόρτες γύρω από το Ναό, επέλεξαν να ξεκινήσουν τη λειτουργία μισή ώρα αργότερα και να ενημέρωσαν τον κόσμο ότι από έξω θα ερχόντουσαν «200 άτομα για να διαμαρτυρηθούν με πανό για την Επιστροφή των Γλυπτών». Φυσικά τίποτα από αυτά τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας δεν έγιναν. Αντιθέτως, ο κόσμος βγαίνοντας από την Εκκλησία παρακολούθησε το δρώμενο με δάκρυα στα μάτια, χειροκροτούσε θερμά, φώναζε μπράβο, σπεύδοντας στο τέλος να συγχαρεί ιδιαιτέρως όλους τους συντελεστές.

Ο Θεόδωρος Ορφανίδης δήλωσε «Ο σκοπός της εκδήλωσης είναι ιερός. Η επιστροφή των Γλυπτών στην πατρίδα τους. Στην κοιτίδα του πολιτισμού. Την Ελλάδα μας. Πλέον είναι επιτακτική ανάγκη. Μια ιστορία που κρατάει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Εμείς βάλαμε το μικρό μας λιθαράκι. Για την πατρίδα μας, για τον Ελληνισμό και τον παγκόσμιο πολιτισμό, αν θέλετε» .

Αν και όλοι υποδέχθηκαν με εξαιρετικό τρόπο αυτές τις μοναδικές εκδηλώσεις παρ' όλα αυτά θέμα φαίνεται να δημιούργησαν οι υπεύθυνοι της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας, όπως κατήγγειλε η σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου. «Πρέπει δε να σας πω ότι οι "ειδήμονες" της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας μας απαγόρευσαν να σταθούμε μπροστά στην εκκλησία. Δεν μας έδωσαν ούτε ρεύμα. Ρεύμα πήραμε από μια Σέρβα γειτόνισσα. Καρέκλα από το καφενείο. Μας απαγόρευσαν να σταθούμε ακόμη και μπροστά στην πόρτα της. Μας απαγόρευσαν να κάνουμε οτιδήποτε. Τον λόγο τον ξέρουν αυτοί. Φυσικά ο κόσμος ήρθε. Οι άνθρωποι από την εκκλησία έβγαιναν πολύ διστακτικά αλλά στο τέλος όλοι μας χειροκροτούσαν και αυτό είναι πολύ σπουδαίο για μας» επισήμανε η κ. Θεοδωρίδου.


Εύγε στους διοργανωτές και σε όσους συμμετείχαν σε αυτήν την διαμαρτυρία.

Πηγή: http://www.fortunegreece.com/article/mia-diamartiria-gia-tin-epistrofi-ton-marmaron-ipo-tous-ichous-operas/

 

Στο φως ο ομαδικός τάφος των σφαγιασθέντων Ελλήνων το 390 μκχ στην Θεσσαλονίκη

Βρέθηκε ο ομαδικός τάφος των 17.000 Ελλήνων που δολοφονήθηκαν από τον Θεοδόσιο Α΄ υπερασπίζοντας την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία.
Έπεσαν ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ.
 
Στον ανασκαφικό χώρο της Μοναστηρίου στην Θεσσαλονίκη ανακαλύφθηκε τμήμα του ομαδικού τάφου των 17.000 δολοφονημένων από τον Θεοδόσιο Α'. Πρόκειται περί κοινοταφίου και όχι περί κανονικών ταφών δεδομένης της πλήρους απουσίας κτερισμάτων.

Στο μικρό αυτό τμήμα, όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες, ανακαλύφθηκε μεγάλη ποσότητα σκελετών, με φανερές κρανιακές κακοποιήσεις, που για την μεταφορά τους χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι γερανοί και αριθμός από φορτηγά. 

Σχετικά με το θέμα αυτό είναι χρήσιμο να δούμε τα Ιστορικά γεγονότα:
Τον Δεκέμβριο του 390 μ.κ.χ. ο χριστιανός Γότθος στρατηγός Βοθέριχος αρχηγός της Ρωμαϊκής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθώντας να επιβάλλει με την βία τον Χριστιανισμό στους Έλληνες κατοίκους της πόλεως, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξέγερση του λαού που προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει την Εθνική του ταυτότητά του υπερασπίζοντας την ΠΑΤΡΩΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Η Ρωμαϊκή φρουρά της πόλεως, που αποτελείτο από μισθοφόρους Γότθους Χριστιανούς,  στην αρχή αιφνιδιάστηκε και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν.   "Οι Έλληνες εξεγείρονταί και σκοτώνουν πολλούς αξιωματικούς και στρατιώτες της φρουράς (εξ αυτών και τον Βοδέριχο) γράφουν οι ιστορικοί. 

Ο Θεοδόσιος πληροφορείται το συμβάν και με δόλιο τρόπο, τάχα για να εξευμενίσει τα οξυμένα πνεύματα, καλεί τον λαό της πόλεως στον Ιππόδρομο, για να παρακολουθήσουν την ιπποδρομία.  Όταν έκλεισαν ερμητικά οι πύλες και ξεχύθηκαν πάνοπλοι στις κερκίδες του σταδίου οι Γότθοι μισθοφόροι του αυτοκράτορα, ήταν αργά για οποιαδήποτε διαφυγή.
Ο πανικός, οι αγωνιώδεις οιμωγές, το αίμα χιλιάδων άοπλων πολιτών που έρεε σαν ποτάμι στις κερκίδες, ήταν τα μόνα που επικρατούσαν.  Εκεί μέσα, μόνο σε τρεις ώρες, κατασφάζει με την βοήθεια των Γότθων 7.000 Έλληνες , σύμφωνα με τον ιστορικό Θεοδώρητο, ενώ κατά τον Κεδρηνό, τον Θεοφάνη και άλλους, ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τις 15.000. «Τους θέρισαν όλους», γράφει ο Θεοδώρητος, «σαν καλαμιές στον θερισμό».

Λίγες τέτοιες θηριώδεις σφαγές, κατευθυνόμενες υπό οργανωμένης και θεσμοθετημένης εξουσίας κατά των ιδίων των πολιτών της, έχουν καταγραφεί στην διάρκεια της ιστορίας. Μία απ’ αυτές είχαν την οδυνηρή ατυχία να βιώσουν με το αίμα τους οι Θεσσαλονικείς.


Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους ιστορικούς το πιο αποτρόπαιο, εν ψυχρώ έγκλημα, ενός μονάρχη της αρχαιότητας. Πραγματική θηριωδία. Το πιο βδελυρό της ιστορίας. Ξεπέρασε σε αγριότητα και διαστροφή και τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.
Ο Θεοδόσιος ενώ θα έπρεπε να κατατάσσεται στον εφιαλτικό πίνακα των πλέον κατάπτυστων αιμοβόρων μοναρχών, αναβιβάζεται από την Εκκλησία, χωρίς αιδώ, στο βάθρο του «αγίου» και «μέγα». Ο «άγιος» Αυγουστίνος τον αποκαλεί «τέλειο χριστιανό μονάρχη», ενώ ο Θεοδώρητος «Πανεύφημο βασιλέα και θεοφιλέστατο».

«Τους θέρισαν όλους! Σαν καλαμιές στον θερισμό. Μέσα σε λίγες ώρες έσφαξαν 15.000 άνδρες. γυναίκες, παιδιά γέροντες....» γράφει ο Θεοδώρητος Κύρου στην "Εκκλησιαστική Ιστορία".

 Η σφαγή στον Ιππόδρομο της Θεσσαλονίκης στα 390 μκχ από τον Αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον επονομαζόμενο "Μέγα" και "Άγιο", σηματοδοτεί την έναρξη του Χριστιανικού Μεσαίωνα για την πόλη της Θεσσαλονίκης και θέτοντας εκτός νόμου την Πατρώα Ελληνική Θρησκεία έδωσε εντολή να αφανιστούν όλα τα αρχαία μνημεία της πόλης.  Όσοι επιμένουν να λατρεύουν τους Θεούς των πατέρων τους καταγγέλλονται ως "παράφρονες και αγριάνθρωποι", στιγματίζονται, κατακεραυνώνονται από την θεϊκή κατάρα και εξοντώνονται από τον ίδιο τον αυτοκράτορα που εκτελεί Ουράνιες εντολές! Συγχρόνως χάνουν όλα τα δικαιώματα τους ως πολίτες της Αυτοκρατορίας, οι περιουσίες τους δημεύονται και τα παιδιά τους πουλιούνται σκλάβοι.


Η επίσημη δικαιολογία για την σφαγή της Θεσσαλονίκης είναι "αντίποινα" για τον θάνατο του Γότθου μισθοφόρου Βουδερίχου που ήταν ευνοούμενος του Αυτοκράτορα Θεοδοσίου. 15.000 νεκροί Έλληνες για έναν Γότθο Μισθοφόρο.

Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους μελετητές το πιο αποτρόπαιο, εν ψυχρώ έγκλημα ενός μονάρχη στην Ιστορία. Πραγματική θηριωδία! Όμως δεν ήταν μόνον ο Θεοδόσιος απηνής διώκτης του Ελληνισμού. Η Ρωμαική Ανατολική Αυτοκρατορία (Βυζάντιο) δεν υπήρξε ποτέ Ελληνικό ούτε φιλελληνικό. Ούτε καν ανεκτικό προς την Ελληνικότητα.  Δεν ονομάστηκε ποτέ "Ελλάς", ούτε "Νέα Ελλάς", ούτε "Νέαι Αθήναι" ούτε καν Βυζάντιο. Το συνηθισμένο όνομα, αυτό που απαντάται στα επίσημα κείμενα της Αυτοκρατορίας, στους χρονικογράφους και τους ιστορικούς της εποχής είναι "το Κράτος", "Η Βασιλεία των Ρωμαίων", "Το Χριστιανικό Κράτος", "Το Ορθόδοξον Βασίλειον", "η Ρωμανία».


Για τον ίδιο συγγραφέα - αυτοκράτορα οι Βυζαντινοί είναι "εκλεκτόν γένος", "Αγία Σιών", "Νέα Ιερουσαλήμ" "λαός ως αληθώς περιούσιος".
 
Το όνομα Έλλην για αιώνες ήταν απαγορευμένο επί ποινή θανάτου και συνώνυμο του ειδωλολάτρη.
 
Κανένας από τους Αυτοκράτορες του Βυζαντίου δεν υπήρξε Έλληνας. Ο Κωνσταντίνος ο επονομαζόμενος Μέγας δεν γνώριζε ούτε καν Ελληνικά. Ο Θεοδόσιος ήταν Ισπανός, «ευγενής εξ Ιβήρων» σύμφωνα με τον Λέοντα τον Γραμματικό. Ο Ηράκλειτος ήταν Καππαδόκης, ο Βασίλειος, ο ιδρυτής της Μακεδονικής Δυναστείας ήταν Αρμένιος , ο Ιωάννης Τσιμισκής ήταν Αρμένιος και ο Παλαιολόγος ήταν Σέρβος. Ο συνεκτικός κρίκος του Βυζαντινού κράτους ήταν η ορθοδοξία. 

Οι υπήκοοι του δεν ήταν όλοι Έλληνες. Τα ξένα στοιχεία (Σλάβοι η Αρμένιοι) ήταν πολύ πιο πολυάριθμα και πολύ πιο ισχυρά. Κατά την Βυζαντινή περίοδο ο Ελληνισμός απλά επιβίωνε χωρίς εθνική υπόσταση, διωκόμενος ανηλεώς ως έθνος και ως πολιτισμός.

Η ανθρωπότητα ανά τους αιώνες βυθίστηκε πολλές φορές στο σκοτάδι της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας από τους δυνάστες που την επιβουλεύτηκαν. Πάντοτε όμως το Φως που την βοηθά να αναγεννηθεί είναι ένα, κι αυτό είναι Ελληνικό!

ΠΗΓΗ:http://ermionh.blogspot.gr/2014/02/17000.html

Το Πρόβλημα της Ιστορικότητας του Ιησού: Το Ρεύμα των Μυθικιστών

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Μηνά Παπαγεωργίου με τίτλο «Το Πρόβλημα της Ιστορικότητας του Ιησού: Το Ρεύμα των Μυθικιστών». 

 

Διαβάζουμε από το κείμενο στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

"Ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του Χριστιανισμού είναι η πί­στη στον Ιησού ως ιστορικό πρόσωπο που γεννήθηκε σε συ­γκεκριμένη εποχή και τόπο, πραγματοποίησε απτά θαύματα, μαρτύρησε στο σταυρό και στη συνέχεια αναστήθηκε έτσι ακριβώς όπως αναφέρει η Καινή Διαθήκη. Υπάρχουν όμως εξωβιβλικές αποδείξεις για όλα τα προηγούμενα; Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία ή για έναν ακόμα μύθο;

Το ερώτημα αυτό εξετάζει ο Μυθικισμός, ένα ρεύμα ιδεών που πρε­σβεύει ότι πολλοί θεοί της αρχαιότητας, ανάμεσά τους και ο Ιησούς, δεν υπήρξαν πραγματικά πρόσωπα, αλλά μυθολογικοί χαρακτήρες που παρουσίαζαν μεταξύ τους κοινά αρχετυπικά στοιχεία και σε αρκετές περιπτώσεις συμβόλιζαν φυσικά φαινόμενα όπως ο Ήλιος, οι καιρικές συνθήκες, οι γεωλογικές μεταβολές κ.ά.

Οι πρώτοι Μυθικιστές ξεκίνησαν να ερευνούν το πρόβλημα της ιστορι­κότητας του Ιησού στα τέλη του 18ου αιώνα. Έκτοτε έχουν καταγραφεί επιπλέον στοιχεία από ακαδημαϊκούς, ιστορικούς, θεολόγους και ανε­ξάρτητους ερευνητές, που ρίχνουν περισσότερο φως στο μυστήριο της ζωής του Ιησού.

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώνονται οι απόψεις αρκετών σύγχρονων εκ­προσώπων του Μυθικισμού που παρουσιάζουν για πρώτη φορά στο ελ­ληνικό κοινό τις θέσεις τους. Η δημοσιογραφική έρευνα του Μηνά Πα­παγεωργίου αποτελείται από δεκαεπτά συνεντεύξεις μελετητών και πα­νεπιστημιακών που απαντούν με εμπεριστατωμένα στοιχεία και σοβαρά επιχειρήματα στο ερώτημα: ήταν ο Ιησούς ιστορικό πρόσωπο ή όχι;

Στην έρευνα αυτή, συμμετέχουν με αποκλειστικές συνεντεύξεις οι: Δρ. Robert Price (θεολόγος), Δρ. Maria Dzielska (ιστορικός), Δρ. Gerd Ludemann (θεολόγος), Δρ. Gunnar Samuelsson (θεολόγος), Δρ. Lena Einhorn (βιολόγος και ιστορική ερευνήτρια), Δρ. Payam Nabarz (συγ­γραφέας και αναβιωτής του ναού του Μίθρα), Earl Doherty (ιστορι­κός), D.M. Murdock / Acharya S (συγγραφέας και ερευνητής συγκρι­τικής μυθολογίας), Kenneth Humphreys (συγγραφέας και ερευνητής), Joseph Atwill (συγγραφέας και ερευνητής), Neil Godfrey (συντονιστής του Μυθικιστικού blog Vridar), Fritz Heede (σκηνοθέτης), Fransesco Carotta (γλωσσολόγος και ερευνητής), Daniel Unterbrink (συγγραφέας και ερευνητής), Ιωάννης Μπουσίου (ερευνητής και τελετάρχης των «Κήπων του Αδώνιδος»), Χρήστος Μόρφος (συγγραφέας και ερευνητής), και Χαρίτα Μήνη (φιλόλογος και συγγραφέας).

 

Παραθέτω και τα αναλυτικά περιεχόμενα του βιβλίου:

Ευχαριστίες

Πρόλογος του καθηγητή Στέφανου Παϊπέτη

Εισαγωγή

α) Σκέψεις και προβληματισμοί.

β) Σύντομη ανάλυση των περιεχομένων του βιβλίου.

Κεφάλαιο 1: Τι είναι ο Μυθικισμός;

α) Το ρεύμα των Μυθικιστών.

β) Οι εκπρόσωποι του ρεύματος των Μυθικιστών

Κεφάλαιο 2: Αμφισβητώντας τον Ιστορικό Ιησού

α) Η γέννηση του χριστιανισμού

β) Οι μαρτυρίες για τον Ιησού και οι απαντήσεις των Μυθικιστών

γ) Αναζητώντας την ιστορική Ναζαρέτ.

δ) Ένας Μεσσίας πριν τον Ιησού;

ε) Δημιουργώντας τον ιδανικό Ήρωα.

στ) Οι σύγχρονοι «μάρτυρες» του Μυθικισμού. Συνέντευξη με τον Gerd Ludemann.

Κεφάλαιο 3: Ο Μυθικισμός σήμερα

α) Συνέντευξη με τον Neil Godfrey: Το Μυθικιστικό κίνημα σήμερα.

β) Ταινίες και ντοκιμαντέρ που σχετίζονται με τις απόψεις των Μυθικιστών. Συνέντευξη με τον Fritz Heede: Το ντοκιμαντέρ Caesar’s Messiah. 

Κεφάλαιο 4: Οι Μυθικιστικές ιδέες στην Ελλάδα

Το χρονικό του Μυθικισμού στην Ελλάδα.

Συνέντευξη με τον Χρήστο Μόρφο: Το έργο του Νίκου Βεργίδη και η απουσία πηγών στη χώρα μας. 

Κεφάλαιο 5: 12 Συνεντεύξεις για τον Μυθικισμό

Robert Price: Ένας ακαδημαϊκός Μυθικιστής.

Earl Doherty: Το έγγραφο Q και η διαμόρφωση του Χριστιανισμού.

Kenneth Humphreys: Καταρρίπτοντας τους μύθους του Χριστιανισμού.

D.M Murdock / Acharya S: Ο Ιησούς απέναντι στους Βούδα, Κρίσνα και Ώρο.

Lena Einhorn: Ο Ιησούς απέναντι στον Παύλο.

Payam Nabarz: Ο Ιησούς απέναντι στον Μίθρα.

Χαρίτα Μήνη: Ο Ιησούς απέναντι στον Διόνυσο.

Joseph Atwill: Ο Ιησούς απέναντι στον Φλάβιο Τίτο.

Maria Dzielska: Ο Ιησούς απέναντι στον Απολλώνιο τον Τυανέα.

Ιωάννης Μπουσίου:Ο Ιησούς απέναντι στον Άδωνη.

Francesco Carotta: Ο Ιησούς απέναντι στον Ιούλιο Καίσαρα.

Daniel Unterbrink: Ο Ιησούς απέναντι στον Ιούδα τον Γαλιλαίο. 

Κεφάλαιο 6: Πώς ενισχύθηκε η ιστορικότητα του Ιησού

α) Τα Ιερά Κειμήλια του Ιησού.

β) Όταν οι χριστιανοί άλλαξαν τον χρόνο.

γ) Τα πολλά πρόσωπα του Ιησού στο πέρασμα των αιώνων.

Γιώργος Ιωαννίδης: Οι κοινωνικές και ψυχολογικές προεκτάσεις των Simulacrum του Ιησού.

δ) Ο κινηματογραφικός Ιησούς: Η διαμόρφωση του χριστιανικού μύθου στη μεγάλη οθόνη.

Επίλογος – Συμπεράσματα

Παραρτήματα

Παράρτημα 1 Daniel Unterbrink: Οι ομοιότητες ανάμεσα στον Ιησού των ευαγγελίων και τον Ιούδα τον Γαλιλαίο.

Παράρτημα 2 Συνέντευξη με τον Gunar Samuelsson: Η ποινή της σταύρωσης στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια.

Βιβλιογραφία –Πηγές

Το βιβλίο από σήμερα είναι διαθέσιμο στα γραφεία των εκδόσεων Δαιδάλεος (www.daidaleos.gr) στη Θεσσαλονίκη. Αποτελείται από 339 σελίδες και η τιμή του ανέρχεται στα 15 ευρώ (έγινε μεγάλη προσπάθεια να κρατηθεί όσο το δυνατόν χαμηλότερα, κάτι που θεωρώ ότι τελικά κατέστη εφικτό).

Πώς θα το προμηθευτείτε:

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει αρχικά και από τις 29 Μαΐου 2013 σε μια περιορισμένων αντιτύπων έκδοση η οποία αναμένεται να εξαντληθεί είτε μέσω παραγγελιών στα γραφεία των εκδόσεων Δαιδάλεος (daidaleospress@gmail.com) και στο τηλέφωνο 2311 27 28 03 (αποστολές με αντικαταβολή), είτε μέσω των βιβλιοπαρουσιάσεων που θα πραγματοποιηθούν μέσα στον Ιούνιο στην Αθήνα και στις οποίες το βιβλίο θα τίθεται προς πώληση.

Σε ότι αφορά τις βιβλιοπαρουσιάσεις, αυτές θα πραγματοποιηθούν:

1) Την Παρασκευή 7 Ιουνίου στην αίθουσα φιλοσοφικών συζητήσεων «Εκατηβόλος» (Αριστοτέλους 36, 1ος όροφος), ώρα 8:30 μ.μ

2) Το Σάββατο 8 Ιουνίου στο χώρο του βιβλιοπωλείου «Ιδεοθέατρον» (Στουρνάρη 57 και 3ης Σεπτεμβρίου, 3ος όροφος), ώρα 8:00 μ.μ

3) ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ – ΜΥΘΙΚΙΣΤΙΚΟ EVENT: Τη Δευτέρα 17 Ιουνίου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Παπάγου/Χολαργού (Ελ. Βενιζέλου 1), ώρα 7:30 μ.μ. 

Στο event θα συμμετέχουν με εισηγήσεις τους: ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, κ. Στέφανος Παϊπέτης (προλογίζει το βιβλίο), η φιλόλογος και συγγραφέας κα. Χαρίτα Μήνη (στο βιβλίο περιλαμβάνεται συνέντευξή της για τις ομοιότητες Ιησού-Διονύσου) και ο πολιτισμολόγος και ερευνητής κ. Ιωάννης Μπουσίου (στο βιβλίο περιλαμβάνεται συνέντευξή του για τις ομοιότητες Ιησού-Άδωνη).

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Μηνάς Ν. Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1983 στην Αθήνα και μεγάλωσε στην ακριτική Κάρπαθο. Σπούδασε Στατιστική στο πανεπιστήμιο Αιγαίου και Δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Από το 2010 είναι ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «Φαινόμενα» στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος».

Είναι ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας της Ελληνικής Κοινότητας του Μεταφυσικού (metafysiko.gr), του μεγαλύτερου ελληνικού διαδικτυακού φορέα μελέτης και αναζήτησης φιλοσοφικών, ιστορικών και παράξενων θεμάτων. Αποτέλεσε, επίσης, ιδρυτικό μέλος και υπεύθυνος επικοινωνίας της φοιτητικής ομάδας Κ.Α.Π.Α (Κέντρο Αναζήτησης Πανεπιστημίου Αιγαίου). 

Έχει συνεργαστεί με αρκετά περιοδικά του χώρου της πνευματικής αναζήτησης, δημοσιεύοντας μελέτες, γνώμες και συνεντεύξεις που έχει πάρει από ανθρώπους της διανόησης σε Ελλάδα και εξωτερικό. Αποτελεί έναν εκ των παραγωγών της ραδιοφωνικής εκπομπής «Αστρική Πύλη», ενώ έχει οργανώσει και συμμετάσχει σε πολλές εκδηλώσεις και ομιλίες, ντοκιμαντέρ και εξορμήσεις που σχετίζονται με τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντά του. Αυτό είναι το τρίτο του βιβλίο.

Ο Ιστορικός εμπαιγμός για την άλωση της Νέας Ρώμης

Πως οι Χριστιανοί παρέδωσαν την Νέα Ρώμη στους Οθωμανούς και συνέχισαν την κυριαρχία τους στον Ελληνικό κόσμο καταπιέζοντας τους Έλληνες

Κατά την Άλωση της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινούπολη), οι ρασοφόροι λειτούργησαν ως πέμπτη φάλαγγα, καλλιεργώντας είτε κλίμα ηττοπάθειας -αντιτιθέμενοι στην ένωση των Εκκλησιών- λέγοντας πως «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει», ερχόμενοι και σε απευθείας συνομιλίες με τους Οθωμανούς. Τις προδοσίες των ρασοφόρων, προσπαθεί μέχρι και σήμερα η Εκκλησία να καλύψει με το παραμυθάκι της ξεχασμένης Κερκόπορτας (λες και επρόκειτο για μια απλή πόρτα που έκλεινε με ένα απλό πόμολο που δεν ασφάλισε καλά). Βεβαίως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το γεγονός, πως τουλάχιστον 30.000 ρασοφόροι «πέρδονταν κι έθρεφαν πρωκτό» στα πάμπολλα μοναστήρια και τις εκκλησιές της περιοχής της Κωνσταντινούπολης (μόνο εντός της πόλεως υπήρχαν, όπως λέγεται, 300 μοναστήρια με 10.000 καλόγερους, ενώ διάφορες αναφορές και εκτιμήσεις ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό έως και 300.000),  όταν την ίδια στιγμή, την άμυνα της πόλης προσπαθούσαν να κρατήσουν μετά βίας 10.000 άνδρες, απέναντι στους 150.000 περίπου Οθωμανούς πολιορκητές, δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε και να παραγνωρίσουμε το γεγονός πως στο πλάι των ρασοφόρων αυτών συντάχθηκαν και πολλοί κοσμικοί, που βλέποντας το τέλος να πλησιάζει προσπάθησαν να περισώσουν ότι μπορούσαν.

Η Κερκόπορτα -που αξίζει να σημειωθεί ότι χρησιμοποιούνταν κυρίως από μοναχούς-, ότι κι αν συνέβη, δεν απέφερε το αποφασιστικό πλήγμα στην ήδη παραπαίουσα Κωνσταντινούπολη. Στην πραγματικότητα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε πάψει εκ των πραγμάτων να υφίσταται, αρκετά χρόνια πριν, και είχε περιοριστεί στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης. Οι Οθωμανοί είχαν ήδη κυριεύσει την άλλοτε κραταιά αυτοκρατορία και το μόνο που έμενε ήταν η χαριστική βολή· το κερασάκι στην τούρτα: Η τυπική κατάληψη της πρωτεύουσας. Και λέμε τυπική, γιατί ουσιαστικά η Κωνσταντινούπολη είχε υποταχθεί, όταν πλήρωνε φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο. Η Κωνσταντινούπολη έπαψε να έχει τον έλεγχο των Στενών, απ’ την στιγμή που οι Τούρκοι ευθαρσώς έχτισαν δίπλα στην Πόλη, στον Βόσπορο, το κάστρο «Ρούμελη Χισάρ» και φορολογούσαν τα διερχόμενα πλοία.

Η Κερκόπορτα (που παρεμπιπτόντως, δεν μνημονεύεται ούτε στο χρονικό του Φραντζή, ούτε του Μπαρμπάρο), είτε «ξεχάστηκε» ανοικτή, είτε -το πιθανότερο- την άνοιξαν κάποιοι από μέσα, δεν συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάληψη της πόλης. Άλλωστε οι Τούρκοι είχαν ήδη σκαρφαλώσει στα μισογκρεμισμένα τείχη και εισέβαλαν στην πόλη. Επέφερε όμως ένα άλλο πλήγμα: Συνέβαλε στον εγκλωβισμό και στην παρεμπόδιση διαφυγής των αλλοφρονούντων κατοίκων. Όχι όλων βέβαια, γιατί πολλοί -και κυρίως οι ανθενωτικοί- κλειστήκαν στις εκκλησιές και το άβουλο και φανατισμένο θρησκευτικά πλήθος έψελνε μοιρολατρικά «Κύριε ελέησον» και περίμενε βοήθεια απ’ τον…ουρανό. Το άνοιγμα της Κερκόπορτας όμως, εξυπηρετούσε έναν πολύ πιο ουσιαστικό σκοπό. Το Κοράνι προβλέπει την προστασία των «απίστων» κατοίκων μιας πόλης που παραδίδονται οικειοθελώς. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να αναζητηθούν τα βασικά κίνητρα αυτών που άνοιξαν την Κερκόπορτα, είτε ρασοφόρων, είτε κοσμικών, είτε και των δυο μαζί. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως η περιοχή όπου βρίσκονταν η Κερκόπορτα -όπως και αρκετές ακόμη- δεν πειράχτηκε απ’ τους Τούρκους.

Τα παραπάνω ενισχύει κι ένα έγγραφο που φέρει τον τίτλο «Η πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως» και το οποίο συνέταξε η Θεοδώρα Φραντζή, κόρη του πρωτοβεστιάριου του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, Γεωργίου Φραντζή. Η Θεοδώρα Φραντζή ήταν σύζυγος του στρατιωτικού σύμβουλου του αυτοκράτορα, Εδουάρδου Ντε Ριστόν. Το έγγραφο εκδόθηκε στην Αγγλία το 1454, όπου είχαν καταφύγει και οι δύο μετά την Άλωση. Στο έγγραφο αυτό, περιγράφεται, μεταξύ άλλων και μια περίπτωση συνδιαλλαγής ρασοφόρων και κοσμικών με τον εκπρόσωπο του Μωάμεθ Β’ του Πορθητή, Ρεσίτ Πασά της Ανδριανούπολης, λίγες ημέρες πριν την κατάληψη της πόλης. Οι συναντήσεις γινόταν -κρυφά και νύχτα φυσικά- στο μοναστήρι της Αγίας Ευθυμίας και κατά τύχην υπέπεσαν στην αντίληψη του Εδουάρδου Ντε Ριστόν. Από πλευράς των ρασοφόρων, στις διαπραγματεύσεις αυτές έλαβε μέρος ο ιεροκήρυκας της Αγίας Σοφίας, Ιωάσαφ, κι από πλευράς των κοσμικών ο Μέγας Δούκας Λεόντιος και ο αρχιναύαρχος Νεόφυτος. Παρατίθεται ο διάλογος μεταξύ των δωσίλογων και του Ρεσίτ Πασά, έτσι όπως διασώθηκε και δημοσιεύθηκε [2]:

Μέγας Δούκας Λεόντιος: Πρέπει να είμαστε εξασφαλισμένοι απ’ όλες τις πλευρές πασά μου. Εσείς ζητάτε όρκους, ενέχυρα κι ομήρους, χωρίς να προσφέρετε τίποτε.

Ρεσίτ Πασάς: Ο αρχηγός των πιστών, ο Μωάμεθ, όσο εξαρτάται απ’ αυτόν, επιθυμεί να μην χυθεί το αίμα των υπηκόων του, καθώς και των Ναζωραίων, γιατί έτσι μας προστάζουν τα ιερά μας βιβλία που γράφουν: «Αιχμαλωσία στους άπιστους και θάνατος στους αποστάτες». Με έστειλε λοιπόν να συνθηκολογήσουμε μαζί σας, όχι γιατί αμφιβάλλει πως ο Αλλάχ θα του παραδώσει την Κωνσταντινούπολη, αλλά γιατί θέλει να χαθούν όσο γίνεται λιγότεροι άνθρωποι για την απόκτησή της.

Ιωάσαφ: Αυτό μπορεί να γίνει! Να πεις όμως στον σουλτάνο σου, ότι αν θεωρεί ότι μπορεί να καταλάβει την πόλη πολεμώντας, κάνει λάθος. Θα πρέπει να ρίξει στην μάχη όλον τον στρατό του κι ολάκερο το πυροβολικό. Και τότε πάλι, μα τους Άγιους Αναργύρους, δεν είναι σίγουρο πως θα νικήσει.

Ρεσίτ Πασάς: Σας ακούω λοιπόν. Πέστε μας τις προτάσεις σας.

Ιωάσαφ: Δεν είναι καθόλου δύσκολο να θυμηθείτε όσα θ’ ακούσετε και να τα πείτε στον αφέντη σας. Πρώτον, οι δέκα κυριότερες εκκλησίες και η Αγία Σοφία να μείνουν στους χριστιανούς, καθώς και όλα τα μοναστήρια με τις περιουσίες και τα εισοδήματά τους. Δεύτερον, ζητούμε εγγυήσεις ζωής, προσώπων, ιδιοκτησίας, οικιών, γαιών, υπηρεσιών και όλων εκείνων, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται μέσα σ’ αυτό το έγγραφο που σας παραδίδω. Και τρίτον, οι χριστιανοί που θα σωθούν, να μην υποχρεωθούν ν’ αλλάξουν τρόπο ντυσίματος και να έχουν δικαίωμα να καβαλάνε σε άλογο. Επίσης να μην καταπιέζονται θρησκευτικά.

Οι συναντήσεις αυτές γνωστοποιήθηκαν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αλλά αποφάσισε να μην τους συλλάβει, μέχρι να μάθει την απάντηση του Μωάμεθ Β’. Στην επόμενη συνάντηση, τον λόγο πήρε πρώτος ο Ρεσίτ Πασάς:

Ρεσίτ Πασάς: Σας αναγγέλλουμε, ότι σύμφωνα με όσα είπαμε στην τελευταία μας συνάντηση, οι σύντροφοί μου κι εγώ ήρθαμε σε επαφή με τον σεβαστό μας σουλτάνο στην Ανδριανούπολη.

Ιωάσαφ: Ελπίζω ότι η απάντηση του σουλτάνου θα είναι ευχάριστη για όλους. Ο κίνδυνος αυτών των συναντήσεων, είναι πολύ μεγάλος για εμάς. Εσείς δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτε. Κι αν η διαπραγμάτευση αποτύχει, εμείς θα έχουμε πάντα τον φόβο, μήπως και μαθευτούν αυτά που συζητάμε, ενώ εσείς θα πάρετε αμοιβή από τον κύριό σας, γι’ αυτήν σας την αποστολή.

Ρεσίτ Πασάς: Οι όροι του σουλτάνου είναι ευνοϊκοί για όλους, εκτός κι αν, παρά την απελπιστική σας θέση, φανείτε άνθρωποι παράλογοι.

Ιωάσαφ: Η θέση μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Και δεν ήρθαμε εδώ για ν’ ακούσουμε απειλές. Προχώρα σε παρακαλώ στην απάντηση. Έχε όμως υπόψιν σου, ότι όποιες κι αν είναι οι συνέπειες αυτών των νυχτερινών μας συναντήσεων, είναι η τελευταία φορά που μαζευόμαστε εδώ.

Ρεσίτ Πασάς: Για την πρώτη πρόταση, δηλαδή για τις δέκα εκκλησιές και τα μοναστήρια, καθώς και για τις εκκλησιαστικές περιουσίες, ο σουλτάνος λέει «ναι», σας τα παραχωρεί. Για την δεύτερη, λέει «ναι»· σαν εγγύηση ορκίζεται στον άγιο μας νόμο. Για την τρίτη, λέει «μερικώς ναι», γιατί οι μουφτήδες δεν συμφωνούν να ιππεύουν οι χριστιανοί σε άλογα. Διέταξε να εξαιρεθούν αυτοί που θα του παραδώσουν την πόλη.

Με το τέλος της συνάντησης, συνελήφθησαν όλοι οι συνωμότες και οδηγήθηκαν στον αυτοκράτορα. Ο αρχηγός της συνωμοσίας, Ιωάσαφ, όχι μόνο δεν αρνήθηκε την ενοχή του, αλλά καυχήθηκε για την προδοσία του, αιτιολογώντας την πως προτίμησε να σώσει την Εκκλησία «απ’ τους Άζυμους (Καθολικούς) και την βδελυρά ένωση», ακόμη κι αν γι’ αυτό θα έπρεπε να βάλει «τέλος στην ύπαρξη αυτής της αυτοκρατορίας». Θεωρώντας ότι η πτώση και κατάκτηση της Πόλης είναι μοιραία κι αναπόφευκτη, λέει καταλήγοντας: «Τι χρειάζονται λοιπόν οι υπεκφυγές; Ότι είναι να γίνει, ας γίνει». Ο Παλαιολόγος του απάντησε, επικαλούμενος την προδοσία του Ιούδα: «Αφού ήταν θέλημα Θεού, να σταυρωθεί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, τότε καλά έκανε ο Ισκαριώτης και τον πρόδωσε. Άρα σε ερωτώ: Ο Ιούδας είναι συγχωρητέος;». Ο Ιωάσαφ, μπροστά σ’ αυτό το επιχείρημα, προτίμησε να απαντήσει με την γνωστή ξύλινη και υπεκφεύγουσα εκκλησιαστική γλώσσα, λέγοντας: «Πεθαίνω, μαχόμενος κατά της ένωσης των Εκκλησιών. Σήμερα με κρίνεις εσύ. Αύριο ο Θεός θα δικάσει εσένα».

Επίσης πληροφορίες για την παράδοση -και όχι άλωση- της Νέας Ρώμης στους Οθωμανούς από τους ανθενωτικούς, μάς διασώζει ο ιστορικός Καρολίδης:

Και παρακάτω προσθέτει ο Καρολίδης, πως μόνο 33.000 αιχμαλωτίστηκαν, δηλαδή ο μισός πληθυσμός. Ο άλλος μισός, οι ανθενωτικοί, είχαν σημαδέψει τα σπίτια τους και δεν έπαθαν τίποτε. Γιατί, εκτός από το Γεννάδιο, και άλλοι προύχοντες όχι μόνο σώθηκαν, αλλά πήραν και αξιώματα.

Αν δεν μεσολαβούσε η συμφωνία για την παράδοση, οι Οθωμανοί δεν θα άφηναν ορισμένες εκκλησίες και τα σπίτια των ανθενωτικών, αλλά θα άρπαζαν, θα διαγούμισαν, θα σκότωναν και θα γκρέμιζαν παντού. Για να αφήσουν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, και μάλιστα εκκλησίες και μοναστήρια, που τα κατείχαν οι ανθενωτικοί, και να μην πειράξουν πολλούς προύχοντες θα πει, πως είχαν τέτοιες οδηγίες, που θα τις έδωσε ο ίδιος ο σουλτάνος, σύμφωνα με τους όρους τής συμφωνίας, που υπογράφτηκε στις 28 Μαΐου.

 Ο εκκλησιαστικός χρονογράφος Μαλαξός (16ος αιώνας) στην «Πατριαρχική Ιστορία» του μας δίνει διαφωτιστικές πληροφορίες. Στον καιρό, που ο Ιερεμίας Α΄ έγινε για δεύτερη φορά πατριάρχης (δηλαδή στα 1532), ο σουλτάνος βάλθηκε να χαλάσει τις εκκλησίες και τα μοναστήρια. Ο πατριάρχης ζήτησε και πήρε διορία τρεις μήνες από το σουλτάνο, για να αποδείξει, πως «η Πόλη δεν επάρθη από σπαθίον», μα παραδόθηκε με συνθήκη. Ο Ιερεμίας μπόρεσε και βρήκε τρεις μάρτυρες, από τους παλιούς γενίτσαρους, που είχαν πολεμήσει τον καιρό, που πάρθηκε η Πόλη. Οι γενίτσαροι αυτοί ήρθαν στον πατριάρχη και μαζί του πήγαν στο σουλτάνο και τού είπαν πώς έπεσε η Πόλη.

Ο μολδοβλάχος ιστορικός, Δημήτρη Καντεμίρ (1673-1723), που έζησε χρόνια στην Τουρκία, μελέτησε τα αυτοκρατορικά αρχεία και έγραψε την ιστορία τής ακμής και τής παρακμής τής οθωμανικής αυτοκρατορίας, γράφει -μεταξύ άλλων- για την παράδοση τής Πόλης:

Φτάνουμε λοιπόν στις μέρες, όπου η Εκκλησία, εντελώς υποκριτικά και με θράσος χιλίων καρδιναλίων κι άλλων τόσων πιθήκων, «θρηνεί» τον «μαρμαρωμένο βασιλιά» που κάποτε θ’ αναστηθεί και θα ξαναπάρει την Πόλη που οι ίδιοι οι ρασοφόροι έκαναν τα πάντα για να πέσει στα χέρια των Τούρκων (ας μην ξεχνάμε την αλησμόνητη ρήση του πατριάρχη Γεννάδιου, που έβγαινε στους δρόμους και καταριόταν τον Παλαιολόγο, μόλις έπεσε η Πόλη: «Δεν βλέπετε ότι η Ορθοδοξία εθριάμβευσεν; Από του νυν, ουδέν πλέον φοβείται»), όπως κι έκαναν τα πάντα για να μην φύγει απ’ τα χέρια τους (βλέπε αφορισμούς και προδοσίες). Είναι αληθινά θαυμαστό, τι σχιζοφρενικές καταστάσεις μπορεί πράγματι να δημιουργήσει η περίφημη ελληνορθόδοξη «παράδοση». Ας μην ξεχνάμε, πως την έλευση του ίδιου άγγελου Κυρίου, που σύμφωνα και πάλι με την ελληνορθόδοξη «παράδοση», παρέλαβε τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο και τον μαρμάρωσε, μέχρι την μεγάλη ώρα που θα επέστρεφε και πάλι για να ξαναπάρει την Πόλη (τι ανοησίες που ήταν και είναι διατεθειμένος να πιστέψει ο κόσμος…), «προφήτευαν» οι ανθενωτικοί ρασοφόροι και πριν την Άλωση. Μόνο που θα ερχόταν για διαφορετικό σκοπό: Να καθαιρέσει τον Παλαιολόγο και να ορίσει άλλον αυτοκράτορα -προφανώς ανθενωτικό. Ως τέτοιο «θείο» σημάδι μάλιστα, ερμήνευσαν μια έκλειψη σελήνης που συνέβη την 23η Μαΐου 1453, σπέρνοντας τον πανικό και ενισχύοντας τις υπονομευτικές ενέργειες.

Αλλά μιας και έγινε -αναπόφευκτα- η αναφορά στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, θα ήταν σκόπιμο να ληφθούν υπόψιν και κάποιες παράμετροι -λιγότερο γνωστές- που αφορούν τον θάνατό του. Γνωρίζουμε σήμερα -από το χρονικό του Γεωργίου Φραντζή-, πως ο Παλαιολόγος έπεσε ηρωικώς μαχόμενος κι όταν αναγνωρίσθηκε απ’ τους Τούρκους το πτώμα του από τους χρυσούς δικέφαλους αετούς που κοσμούσαν τα πέδιλά του, αποκεφαλίστηκε και το μεν κεφάλι εστάλη ως τρόπαιο σε περιφορά στις οθωμανικές κτήσεις, ενώ το σώμα του παραδόθηκε στους χριστιανούς για να ταφεί με βασιλικές τιμές. Το ερώτημα που αμέσως προκύπτει, είναι: Που είναι; Που είναι ο τάφος του; Γιατί απ’ την στιγμή που οι ίδιοι οι Οθωμανοί παρέδωσαν όπως λέγεται το σώμα του, δεν υπήρχε κανέναν λόγος να τον θάψουν κάπου κρυφά. Εκτός κι αν το εξαφάνισαν οι ανθενωτικοί. Αλλά σε κάθε περίπτωση, δεν θα είχε διασωθεί από μαρτυρίες αυτός ο τόπος; Αντ’ αυτού γίνεται βομβαρδισμός ανοησιών περί «μαρμαρωμένου βασιλιά» (κάποιοι αιθεροβάμονες παραμυθατζήδες μάλιστα, επικαλούνται σήμερα μέχρι και μαρτυρίες Τούρκων, οι οποίοι λένε ότι γνωρίζουν που βρίσκεται ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς» [υπονοείται κάπου στα υπόγεια της Αγιάς Σοφιάς]). Ο Ενετός γιατρός, Νικολό Μπαρμπάρο, γράφει πως «Για τον αυτοκράτορα κανένας δεν μπόρεσε να μάθει ποτέ είδηση για τις πράξεις του. Ούτε ζωντανός βρέθηκε κι ούτε νεκρός, αλλά μερικοί λένε ότι τον είδαν ανάμεσα στα πτώματα των σκοτωμένων». Μήπως θα πρέπει να αξιολογηθούν καλύτερα και οι εκδοχές που αναφέρονται σε τουλάχιστον τρία χρονογραφήματα (του επίσκοπου Σαμουήλ, του Αρμένιου Αβραάμ απ’ την Άγκυρα και του Νικολά της Τούκια) που σύμφωνα μ’ αυτές, ο Παλαιολόγος δεν σκοτώθηκε στην μάχη, αλλά τις κρίσιμες στιγμές, κατέφυγε σε πλοίο και διέφυγε; Άλλωστε, η εικόνα που προκύπτει από τα περισσότερα χρονικά, είναι ότι αυτοί που αντιστάθηκαν περισσότερο ήταν οι Γενουάτες μισθοφόροι (αν και ο αρχηγός τους Τζιοβάνι Τζιουστινιάνι, εγκατέλειψε κι αυτός την μάχη δύο ημέρες πριν την Άλωση), παρά οι ίδιοι οι Βυζαντινοί. Όλα αυτά στην κρίση του καθενός…

Πηγή: 

[1] Μεγάλη Ιστορία τής Ελλάδας» τού Γιάννη Κορδάτου, τ. VIII (Βυζάντιο Β΄), κεφ. «Η αλήθεια για την άλωση τής Πόλης».

[2] Περιοδικό Δαυλός, Μάρτιος 1993

[3]  Εφημερίδα Καθημερινή, 20/05/2007 Έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης; http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_100018_20/05/2007_227320